Budapeszt, 29 grudnia 2025 r.

Zawiadamiający:

dr Marcin Romanowski

Prezes Stowarzyszenia Zjednoczona Prawica Marcina Romanowskiego

Poseł na Sejm RP

Adres do korespondencji w sprawie:

Biuro poselskie Marcina Romanowskiego

ul. Kościuszki 11

23-400 Biłgoraj

Zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa

Na podstawie art. 304 § 2 Kodeksu postępowania karnego, zawiadamiam o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa:

Waldemar Żurek – Minister Sprawiedliwości Prokurator Generalny, działając umyślnie wspólnie i w porozumieniu ze Sławomirem Pałką – wiceministrem sprawiedliwości, Ewą Wrzosek – radcą w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz innymi nieustalonymi osobami,

w okresie co najmniej od dnia 24 listopada 2025 roku w Warszawie oraz innych miejscach, będąc funkcjonariuszami publicznym, przekroczyli swoje uprawnienia i nie dopełnili obowiązków jako funkcjonariusze publiczni,

podejmując się – w zamian za korzyść osobistą albo jej obietnicę – pośrednictwa w załatwieniu spraw na korzyść Katarzyny Augustynek oraz innych nieustalonych osób obecnych na spotkaniu w siedzibie Prokuratury Regionalnej w Warszawie w dniu 24 listopada 2025 roku, wykorzystując u ww. osób przekonanie o istnieniu wpływów w prokuraturze, sądach lub innych instytucjach państwowych,

czym działali na szkodę interesu publicznego w postaci interesu wymiaru sprawiedliwości, a zarzuconych im czynów dopuścili się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z 258 k.k. oraz z 230 § 1 k.k. w zbiegu z art. 231 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Uzasadnienie

Zgodnie z art.  230 §  1 k.k.,  kto, w zamian za korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę, podejmuje się pośrednictwa w załatwieniu sprawy, powołując się na wpływy, wywołując u innej osoby przekonanie o istnieniu wpływów, wykorzystując takie przekonanie lub utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu wpływów w – jak wskazuje pkt 1- instytucji państwowej lub samorządowej – podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Z dostępnych publicznie informacji wynika uzasadnione podejrzenie, że doszło do zachowań mogących wypełniać znamiona przestępstwa określonego w art. 230 § 1 Kodeksu karnego, polegającego na powoływaniu się przez Waldemara Żurka, Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, na wpływy lub na wywoływaniu przekonania o ich istnieniu w organach wymiaru sprawiedliwości lub innych instytucjach państwowych oraz podejmowaniu się pośrednictwa w załatwieniu spraw, w tym spraw karnych, w zamian za korzyść osobistą albo jej obietnicę.

W szczególności, w dniu 24 listopada doszło do spotkania w Prokuraturze Regionalnej z udziałem Waldemara Żurka – osoby pełniącej funkcję Prokuratora Generalnego/Ministra Sprawiedliwości oraz osób bezpośrednio z nim współpracujących przy działaniach mających charakter drastycznego łamania porządku konstytucyjnego przez władzę wykonawczą w Polsce, na które wskazuje SO w Warszawie w postanowieniu z 18 grudnia 2025 roku (VIII Kop 330/24).

Gośćmi spotkania byli przedstawiciele środowisk aktywistycznych i organizacji. Z relacji uczestniczki spotkania wynika, że na początku spotkania zapowiedziano przedstawienie strategii dotyczącej licznych, w tym niezakończonych, indywidualnych spraw karnych dotyczących uczestników lub środowisk przez nich reprezentowanych, a następnie zadeklarowano dalszy, selektywny kontakt („do osób z listy będą dzwonić”).

Jak wskazuje się w doktrynie, przestępstwo płatnej protekcji z art. 230 § 1 k.k. ma charakter dwuaktowy (dwuelementowy), a do jego realizacji konieczne jest spełnienie obu znamion czasownikowych. (M. Iwański, Odpowiedzialność karna za przestępstwa korupcyjne, Kraków 2016) Jednocześnie należy zauważyć, że zawarte w art. 230 § 1 k.k. słowo ‘powołując się’ jest imiesłowem współczesnym, co sugeruje, że powoływanie się na wpływy może być rozciągnięte w czasie (tak: J. Lachowski [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz do art. 222–316, Warszawa 2017).

Okoliczności spawy uzasadniają podejrzenie, że doszło do wypełnienia znamion obu znamion czasownikowych z art. 230 k.k. Opisane zachowanie Waldemara Żurka mogły bowiem stanowić wywoływanie przekonania o istnieniu wpływów w rozumieniu art. 230 § 1 k.k., w szczególności w sytuacji, gdy komunikaty te formułuje osoba zajmująca najwyższe stanowisko w strukturze prokuratury, co obiektywnie wzmacnia odbiór deklaracji jako realnej możliwości oddziaływania na bieg postępowań. Na marginesie warto zauważyć, że dla bytu czynu zabronionego płatnej protekcji nie jest konieczne faktyczne posiadanie ani wykorzystanie wpływów, wystarczające jest stworzenie po stronie innych osób przekonania o ich istnieniu.

Na możliwość wypełnienia znamion z art. 230 k.k. w omawianym zakresie wskazuje również fakt, że w wyniku nielegalnego przejęcia najpierw prokuratury (szerzej: https://alapjogokert.hu/uploads/hungarian_polish_article/pdf-pl/MLSZI_2_Nielegalne_przejecie_prokuratury_przez_lewicowo_liberalny_rzad_Tuska_i_jej_wykorzystanie_do_celow_politycznych.pdf), następnie administracji sądami (szerzej: https://www.iwp.edu/articles/2025/11/06/national-sovereignty-vs-liberal-juristocracy/), doszło do przekształcenia wymiaru sprawiedliwości w narzędzie do walki z polityczną opozycją, ochrony własnych stronników przed poważnymi zarzutami natury finansowej czy wręcz korupcyjnej.

Było to możliwe przez dokonanie czystek w jednostkach organizacyjnych prokuratury oraz w wydziałach karnych kluczowych sądów – zwłaszcza sądów warszawskich. W efekcie doszło do licznych manipulacji składami orzekającymi w karnych i aresztowych o charakterze politycznym, a ostatecznie do zmiany – na mocy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, wbrew ustawie – zasady losowego przydziału spraw i przyznania kompetencji do wyznaczania składów trzyosobowych przez kierownictwo sądu.

Długofalowym celem tych nielegalnych działań jest przywrócenie systemu oligarchicznego w sądownictwie, tak, aby niezależnie od decyzji wyborczych maksymalnie zagwarantować utrzymanie władzy środowiskom lewicowo-liberalnym, które były reprezentowane na wskazanym spotkaniu 24 listopada 2025 roku.

Należy zauważyć, że do przywrócenia systemu oligarchicznego doszło również w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej. Minister Sprawiedliwości, dokonując – bez podstawy prawnej – skrócenia kadencji rzeczników dyscyplinarnych i bezprawnego powołania w to miejsce osób sprzyjających obecnej władzy, zapewnił sobie narzędzia politycznych represji wobec niezależnych sędziów, ochrony tych wspierających czynnie lewicowo-liberalne władze i tym samym dopełnił wpływ na sądownictwo.

Dodatkowo należy podkreślić, że w toku wyżej opisanych działań doszło do ignorowania postanowień zabezpieczających i ostatecznych orzeczeń konstytucyjnego organu jakim jest Trybunał Konstytucyjny, do siłowego wejścia do siedziby organu konstytucyjnego jakim jest Krajowa Rada Sądownictwa, licznych naruszeń prawa rangi ustawowej oraz wypełnienia znamion czynów zabronionych nadużycia uprawnień oraz przywłaszczenia funkcji publicznej.

Tym samym, na podstawie dotychczasowej aktywności należy za wysoce uprawdopodobnioną uznać możliwość wywołania u obecnych na spotkaniu 24 listopada 2024 roku osób przekonania, co do istnienia wpływów Waldemara Żurka (mimo braków elementarnej wiedzy prawniczej), który wykorzystując swoje stanowisko mógł doprowadzić do załatwienia spraw zgodnie z oczekiwaniami wyartykułowanymi przez uczestniczkę tegoż spotkania. Dodatkowo powyższe okoliczności uprawdopodabniają wypełnienie znamion czynu zabronionego z art. 258 k.k.

Analizując dalej znamiona z art. 230 k.k. należy zauważyć, że zapowiedź indywidualnych kontaktów w sprawach konkretnych postępowań karnych może być oceniana jako etap inicjalny podjęcia się pośrednictwa w załatwieniu spraw, co – zgodnie z utrwaloną wykładnią – nie musi przybierać postaci sformalizowanej ani zakończyć się skutecznym działaniem. Wystarczające jest sygnalizowanie gotowości do pośredniczenia.

Istnieje ponadto uzasadnione podejrzenie wypleniania znamienia odnoszącego się do korzyści osobistej albo jej obietnicy. Jak podniósł Sąd Najwyższy, korzyść majątkowa lub osobista (albo ich obietnica) ma stanowić na gruncie przestępstwa płatnej protekcji motyw, decydujący o podjęciu się przez sprawcę pośrednictwa w załatwieniu sprawy. (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 lutego 2018 r., IV KK 223/17). Jednocześnie w doktrynie wskazuje się, że dla bytu przestępstwa z art. 230 § 1 k.k. konieczne jest, aby korzyść majątkowa lub osobista była elementem motywującym do podjęcia się pośrednictwa (J. Giezek [red.], Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Warszawa 2021).

Z relacji wynika, że spotkanie miało charakter adresowany do określonego środowiska ideologicznego, którego wsparcie – rozumiane jako poparcie środowiskowe, medialne lub polityczne – może bez wątpienia stanowić korzyść osobistą o realnej wartości dla sprawców, mieszczącą się w pojęciu korzyści w rozumieniu art. 230 § 1 k.k. Zgodnie z orzecznictwem, korzyść osobista nie musi mieć charakteru majątkowego i może polegać na uzyskaniu poparcia, przychylności lub wzmocnienia pozycji publicznej, jeżeli stanowi ona motyw decydujący o podjęciu się pośrednictwa.

Na obecnym etapie materiał dowodowy wskazuje na relację wzajemnościową, w której deklaracje zajmowania się indywidualnymi sprawami karnymi były kierowane do przedstawicieli środowisk zdolnych do udzielenia takiego wsparcia.

W zakresie kwalifikacji prawnej z art. 258 k.k. zachowania Waldemara Żurka oraz pozostałych przedstawicieli Ministerstwa Sprawiedliwości i innych nieustalonych osób, tj. podejrzenia popełnienia przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej wskazać należy, że zgodnie z doktryną i orzecznictwem „zorganizowaną grupę przestępczą tworzą co najmniej trzy osoby, których celem jest popełnienie określonych przestępstw lub też ogólnie popełnianie przestępstw o luźnym związku, m.in. bez stałych ról, w każdym razie określenie ról poszczególnych członków musi charakteryzować się wyższym stopniem konkretyzacji niż przy zwykłym współsprawstwie” (Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2024, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 25.03.1999 r., II AKa 45/99, OSA 2000/2, poz. 15).

Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z 23.07.2002 r., II AKa 148/01, Prok. i Pr.-wkł. 2003/4, poz. 20, zauważył że: „Pomocne w ustaleniu treści pojęcia „zorganizowana grupa przestępcza” mogą być także oceny dokonywane z punktu widzenia psychologicznego (powiązania między członkami grupy, wzajemna pomoc, ochrona, jednoczący cel zdobywania środków na utrzymanie, alkohol i rozrywki, jak też na działalność przestępczą), jak i socjologicznego (zbiorowość wyznająca wspólne wartości, zachowująca odrębność od społeczeństwa i jego struktur)”. Przedmiotową grupę, w ramach dokonywania poważnych naruszeń wewnętrznego porządku konstytucyjnego, jawnego łamania prawa i prześladowań opozycji, spaja niewątpliwie motyw działania z niskich pobudek (w szczególności takich jak zemsta) i sposób polegający na włączaniu w te prześladowania wymiaru sprawiedliwości. Zasadny jest pogląd Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, wyrażony w wyroku z 23.11.2017 r., II AKa 173/17, LEX nr 2437818, mówiący, że: „Do przypisania przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. nie jest nawet konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów funkcjonowania. Wystarczy tylko gotowość sprawcy do spełnienia zadań służących tej grupie”. Wsparcie dla polityków koalicji 13 grudnia oraz aktywistów wspierających działania aktualnego rządu w postaci korzystnych dla nich rozstrzygnięć organów wymiaru sprawiedliwości sensu largo zostało określone jako tzw. doktryna Neumanna. Ten komplementarny do politycznych represji aspekt wykorzystywania wymiaru sprawiedliwości do celów politycznych – ochrony własnych stronników przed zasadną odpowiedzialnością karną – należy uznać za modus operandi osób uczestniczących w funkcjonowaniu kryptodyktatury.

Niezależnie od powyższego, opisane zachowania mogą również naruszać art. 231 § 1 k.k., jeśli w toku postępowania zostanie ustalone, że doszło do przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza publicznego, działającego w celu osiągnięcia korzyści osobistej, z jednoczesnym narażeniem interesu publicznego, jakim jest bezstronność i legalność funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.

Z uwagi na powyższe zachodzi potrzeba wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności poprzez:

• zabezpieczenie i analizę publicznych wypowiedzi oraz relacji dotyczących spotkania, w tym w szczególności wpisu Katarzyny Konstantin („Babci Kasi”) na portalu Facebook.
• ustalenie przebiegu spotkania, w tym treści zapowiedzi i deklaracji,
• ustalenie oraz przesłuchanie uczestników spotkania na okoliczność oczekiwań, obietnic i późniejszych kontaktów,
• weryfikację, czy wobec innych uczestników doszło do rozmów lub działań dotyczących konkretnych spraw karnych,
• ustalenie, jakie działania zostały podjęte w związku ze sprawami dotyczącymi osób uczestniczących w spotkaniu 24 listopada 2024 roku przez Ministerstwo Sprawiedliwości, prokuraturę, w szczególności przez funkcjonariuszy publicznych uczestniczących w tym spotkaniu i w szczególności po 24 listopada 2025 roku.
• ocenę, czy i jakie korzyści osobiste zostały uzyskane lub obiecane w związku z deklarowanym pośrednictwem.

Powyższe okoliczności uzasadniają wszczęcie postępowania przygotowawczego w celu ustalenia, czy doszło do realizacji znamion czynu z art. 230 § 1 k.k., 258 k.k. (ewentualnie w zbiegu z art. 231 § 1 k.k.).

Jednocześnie wnoszę o nieprzesłuchiwanie mnie w charakterze świadka na terenie Polski do czasu przywrócenia legalnego kierownictwa prokuratury oraz sądów – w związku z faktem objęcia mnie ochroną prawną w Republice Węgierskiej ze względu na prześladowania i represje polityczne dokonywane przez marionetkową administrację w Warszawie oraz w związku faktem, że powołane w zawiadomieniu informacje pochodzą ze źródeł powszechnie dostępnych lub urzędowych.

Marcin Romanowski