Zawiadomienie dotyczy podejrzenia popełnienia przestępstwa nadużycia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych w Sądzie Okręgowym w Warszawie, będącymi formą represji wobec sędziego Dariusza Łubowskiego w związku z wydaniem przez niego postanowienia uchylającego ENA wobec Marcina Romanowskiego. Osoby uzurpujące stanowiska kierownicze w SO w Warszawie najpierw dokonały karnego obciążenia sędziego dodatkowymi sprawami, a następnie bezprawnie zablokowały przekazanie do Krajowej Rady Sądownictwa odwołania sędziego od zmiany podziału czynności, czym dopuściły się naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 22a § 5–6 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Zawiadomienie kwalifikuje te działania jako czyn popełniony w zorganizowanej grupie przestępczej (art. 258 k.k.) oraz jako przestępstwo urzędnicze z art. 231 § 1 i § 2 k.k., wskazując na naruszenie interesu publicznego oraz praw sędziego. Sekwencja zdarzeń jednoznacznie wskazuje na represyjny charakter działań, które nastąpiły bezpośrednio po wydaniu przez sędziego Łubowskiego postanowienia o uchyleniu europejskiego nakazu aresztowania. Opisane działania godzą w konstytucyjne i międzynarodowe standardy ochrony niezawisłości sędziowskiej oraz prawo do skutecznego środka odwoławczego. Mając na względzie charakter naruszeń dokonanych w celu osiągnięcia korzyści osobistych lub majątkowych, zagrożenie kara wynosi 10 lat pozbawienia wolności.

Zawiadomienie wskazuje na podejrzenie popełnienia przestępstwa polegającego na bezprawnym ujawnieniu informacji poufnej dotyczącej spółki publicznej KGHM Polska Miedź S.A. przez posła Roberta Kropiwnickiego (Koalicja Obywatelska) opublikowanego w serwisie X, w którym poinformował on o odwołaniu prezesa i wiceprezesa spółki przed opublikowaniem tej informacji przez KGHM w systemie ESPI. Po ujawnieniu informacji doszło do istotnego spadku kursu akcji KGHM, co potwierdza jej cenotwórczy charakter. Zgodnie z przepisami rozporządzenia MAR oraz ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, bezprawne ujawnienie informacji poufnej zagrożone jest grzywną do 2 mln zł oraz karą pozbawienia wolności do 4 lat.

Zawiadomienie dotyczy podejrzenia popełnienia przestępstwa przez wysokich rangą funkcjonariuszy publicznych, w tym kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości i uzurpatorów z Prokuratury Krajowej, sędziów oraz inne osoby działające w ramach nielegalnie funkcjonującego kierownictwa SO w Warszawie. Zawiadomienie dotyczy działań podejmowanych w związku z wydaniem i utrzymywaniem w mocy Europejskiego Nakazu Aresztowania wobec Marcina Romanowskiego, mimo istnienia oficjalnych dokumentów międzynarodowych, które jednoznacznie wskazywały, że ENA jest sprzeczny z interesem wymiaru sprawiedliwości i stanowi narzędzie represji politycznej.
Zgodnie z zawiadomieniem doszło do zatajenia przed Sądem Okręgowym w Warszawie dokumenty, do których ujawnienia prokuratura była zobowiązana na podstawie art. 607b k.p.k. Chodziło w szczególności o oficjalną decyzję Międzynarodowej Organizacji Policji Kryminalnej INTERPOL, odmawiającą wydania tzw. czerwonej noty i wszczęcia poszukiwań międzynarodowych wobec Marcina Romanowskiego z uwagi na polityczny charakter sprawy i naruszenie praw człowieka, a także o oficjalną informację Sekretariatu Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej z 5 marca 2025 r. o przyznaniu mu przez władze Węgier statusu uchodźcy, czyli azylu politycznego. Dokumenty te były znane Prokuraturze Krajowej przez wiele miesięcy, lecz zostały ujawnione sądowi dopiero na jego wyraźny wniosek.
Sąd Okręgowy w Warszawie w prawomocnym postanowieniu SSO Dariusza Łubowskiego z 19 grudnia 2025 r. uchylił Europejski Nakaz Aresztowania i odwołał poszukiwania międzynarodowe, wskazując wprost, że długotrwałe zatajenie tych informacji przez prokuraturę uniemożliwiło sądowi bieżącą kontrolę przesłanek dalszego utrzymywania ENA w mocy oraz naruszało zasadę praworządności. W ocenie sądu dalsze stosowanie ENA w takich okolicznościach było rażąco sprzeczne z interesem wymiaru sprawiedliwości, ponieważ mechanizm europejskiego nakazu aresztowania nie może być wykorzystywany jako instrument represji politycznej.
Zawiadomienie obejmuje również dalsze działania podjęte po uchyleniu ENA polegające na pomocnictwie SSO Jacka Zalewskiego i innych nieustalonych funkcjonariuszy publicznych w działaniach zorganizowanej grupy przestępczej.
Zarzucane czyny zostały zakwalifikowane jako nadużycie uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych, działanie w zorganizowanej grupie przestępczej, przy czym miały one być podejmowane w celu osiągnięcia korzyści osobistych lub majątkowych. Przy przyjętej kwalifikacji prawnej czyny te są zagrożone karą pozbawienia wolności do 10 lat.

Zawiadomienie dotyczy uzasadnionego podejrzenia bezprawnego pozbawienia wolności posła opozycji oraz nadużycia władzy przez najwyższych funkcjonariuszy publicznych państwa, w tym Szymona Hołownię ówczesnego Marszałka Sejmu, ówczesnego Ministra Sprawiedliwości, prokuratorów oraz ustalonych posłów koalicji 13 grudnia.

Istota zarzutów polega na tym, że w toku postępowania prowadzonego w Prokuraturze Krajowej, mającego charakter represji politycznej, doszło do świadomego i umyślnego naruszenia prawa poprzez podejmowanie kluczowych czynności procesowych z naruszeniem prawa, w tym przez osoby nieuprawnione, w szczególności skierowanie do Sejmu wniosków o uchylenie immunitetu i zgodę na zatrzymanie przez podmiot nieuprawniony – a wszystko motywowane celem represji politycznych. Pomimo oczywistych wad prawnych, organy Sejmu oraz większość parlamentarna dwukrotnie wyraziły zgodę na zastosowanie środków represyjnych.

Zawiadomienie wskazuje, że działania te doprowadziły do faktycznego pozbawienia wolności posła opozycji, a zatem z naruszeniem immunitetu krajowego (oraz immunitetu międzynarodowego przysługującego członkowi Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy – co jest przedmiotem toczącego się postępowania). Represyjny charakter sprawy został następnie potwierdzony m.in. przez prawomocną decyzje o udzieleniu azylu politycznego na Węgrzech, odmowę publikacji czerwonej noty przez Interpol oraz prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z 19 grudnia 2025 r., uchylające europejski nakaz aresztowania i jednoznacznie wskazujące na polityczne prześladowanie w uzasadnieniu druzgocącym działania koalicji 13 grudnia w związku ze sprawą Funduszu Sprawiedliwości u obnażającym ich rażąco bezprawny charakter.

Zawiadomienie podkreśla, że opisane działania nie miały charakteru incydentalnego, lecz były elementem skoordynowanego i długotrwałego mechanizmu wykorzystywania aparatu państwa, w tym prokuratury i Sejmu, do walki z opozycją polityczną. W konsekwencji doszło do rażącego naruszenia zasady legalizmu, niezależności wymiaru sprawiedliwości oraz podstawowych praw człowieka.

Zawiadomienie obejmuje podejrzenie popełnienia czynów z art. 189 § 1 k.k. (pozbawienie wolności), art. 231 § 1 i § 2 k.k. (przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków funkcjonariusza publicznego działającego w celu osiągnięcia korzyści osobistej oraz ze szkodą dla interesu publicznego i prywatnego), a także z art. 258 k.k., tj. działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Celem złożonego zawiadomienia jest pociągnięcie osób odpowiedzialnych do odpowiedzialności karnej, przerwanie mechanizmu represji politycznych oraz przywrócenie konstytucyjnych standardów działania organów państwa. Złożenie zawiadomienia uzasadnione jest skalą nadużyć oraz konstytucyjnym obowiązkiem reagowania w sytuacji bezprawnego użycia władzy publicznej.

Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa dotyczy niedopełnienia obowiązków przez obecne i poprzednie Kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości i innych funkcjonariuszy publicznych w rządzie Tuska w zakresie ochrony dzieci przed przestępczością na tle seksualnym.
Zawiadomienie obejmuje podejrzenie popełnienia czynów z art. 231 § 1 i § 2 Kodeksu karnego, tj. niedopełnienia obowiązków funkcjonariusza publicznego, działając w celu osiągnięcia korzyści osobistej, ze szkodą dla interesu publicznego i prywatnego, którym w tej sprawie jest bezpieczeństwo i ochrona dzieci. Dodatkowo zawiadomienie obejmuje kwalifikację z art. 258 k.k., tj. działanie w ramach zorganizowanej grupy, co istotnie podnosi ciężar gatunkowy sprawy.
Istota zarzutów polega na tym, że mimo jednoznacznych obowiązków wynikających z Konstytucji RP (art. 72), Konwencji o prawach dziecka oraz innych wiążących Polskę umów międzynarodowych oraz regulacji krajowych, w tym w szczególności tzw. ustawy Kamilka z 2023 r., organy odpowiedzialne za ich wdrażanie nie podjęły wymaganych działań lub podejmowały je w sposób rażąco niewystarczający, opóźniony albo pozorny. Charakter i termin realizacji działań wynika wprost z Krajowego Planu Przeciwdziałania Przestępstwom Przeciwko Wolności Seksualnej i Obyczajności na Szkodę Małoletnich na lata 2023–2026, który został przyjęty uchwałą Rady Ministrów z października 2023 roku i jest wiążący dla organów administracji rządowej.
Zawiadomienie wskazuje, że obowiązki te miały charakter konkretny, mierzalny i terminowy, a ich zakres został ustalony zgodnie z międzynarodowymi standardami ochrony dzieci. Pomimo tego przez wiele miesięcy Ministerstwo Sprawiedliwości, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 193 Regulaminu Sejmu ukrywa przed opinią publiczną i parlamentem informacje o rzeczywistym stanie realizacji tych zadań.
Jednocześnie, zamiast koncentrować się na realizacji ustawowych obowiązków ochrony dzieci, Kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości doprowadziło do faktycznej dewastacji Funduszu Sprawiedliwości, który stanowi podstawowy instrument pomocy ofiarom przestępstw – w tym ofiarom przemocy seksualnej. W konsekwencji od 1 stycznia ośrodki pomocy przestają funkcjonować, co bezpośrednio uderza w osoby najbardziej bezbronne, w tym dzieci. Zawiadomienie wskazuje również na próby obniżenia standardów ochrony dzieci, w zawetowanej w sierpniu 2025 roku przez Prezydenta ustawie nowelizującej ustawę Kamilka.
W tym kontekście zawiadomienie wskazuje, że brak realizacji obowiązków nie ma charakteru incydentalnego, lecz systemowy i długotrwały i uzasadnia podejrzenie niedopełnienia obowiązków wynikających z Krajowego Planu,
Z uwagi na fakt, że czyn z art. 231 § 2 k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności do 10 lat, zawiadomienie ma na celu nie tylko pociągnięcie osób odpowiedzialnych do odpowiedzialności karnej, lecz także przerwanie stanu bezczynności i wymuszenie realnych działań państwa na rzecz ochrony dzieci. Złożenie zawiadomienia jest uzasadnione wagą chronionego dobra, skalą potencjalnych zaniedbań oraz konstytucyjnym obowiązkiem reagowania w sytuacji, gdy organy władzy publicznej nie realizują swoich podstawowych funkcji ochronnych

Nielegalny Prokurator Krajowy oraz niewłaściwie umocowany zespół nr 2 w Prokuraturze krajowej wraz z kierownictwem Ministerstwa Sprawiedliwości po 13 grudnia 2023 roku dopuścili się w sprawie Funduszu Sprawiedliwości licznych czynów, które stanowiąc klasyczny przykład lawfare uzasadniają również podejrzenie popełnienia przestępstwa, takich jak np. nielegalne, z naruszeniem prawa międzynarodowego pozbawienie wolności w ramach działania w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw.

Wśród działań, które uzasadniają również podejrzenie popełnienia przestępstwa przez ww. grupę osób są działania związane z zarzucaniem wobec mnie (oraz ostatnio wobec Zbigniewa Ziobro) popełnienie rzekomo ośmiu przestępstw USIŁOWANIA przywłaszczenia na rzecz ośmiu organizacji łącznie 34 mln. zł. Wg nielegalnego Prokuratora Krajowego i zespołu nr 2 polegać to miało na zatwierdzeniu i podpisaniu w listopadzie 2023 r. ośmiu umów z organizacjami pozarządowymi, w sytuacji, w której miałem rzekomo działać bez właściwego upoważnienia. Owe osiem zarzutów opiera się na założeniu, że minister Zbigniew Ziobro nie mógł przyznać mi kompetencji poprzez zmianę oznaczenia mojego stanowiska (z podsekretarza stanu na sekretarza stanu) dokonanej w drodze krótkiego zarządzenia zmieniającego. Zdaniem prokuratury minister powinien był wydać całkowicie nowe zarządzenie kompetencyjne, w treści identyczne z dotychczasowym, różniące się wyłącznie określeniem mojego stanowiska. Teza ta – mimo jej oczywistej sprzeczności z zasadami techniki legislacyjnej – stanowi podstawę zarzutów, według których miałem rzekomo UMYŚLNIE doprowadzić do sytuacji działania bez upoważnienia w celu przywłaszczenia tych środków – oczywiście nie dla siebie, tylko na rzecz tychże 8 organizacji – a wszystko w ramach zorganizowanej grupy przestępczej.

Konstrukcja zarzutu „usiłowania” przywłaszczenia wynika z faktu, że środki na podstawie ośmiu inkryminowanych umów miały być wypłacane na realizację zadań od stycznia 2024 r., ale faktyczne przekazanie zostało wstrzymane decyzją ministra Bodnara (co nastąpiło bez jakiejkolwiek podstawy prawnej).

Jednocześnie – i to jest okoliczność kluczowa – od 2024 roku kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości, najpierw pod rządami ministra Bodnara, a obecnie ministra Żurka, DOKONUJE WYPŁAT ŚRODKÓW dla czterech spośród tych samych ośmiu projektów, na podstawie dokładnie TYCH SAMYCH umów z listopada 2023 r., które prokuratura uznaje za „nieważne” i które stanowią podstawę zarzutów wobec mnie i Zbigniewa Ziobry usiłowania przywłaszczenia na rzecz tychże organizacji. W tej sytuacji, przyjmując sposób rozumowania prezentowany przez prokuraturę, należałoby konsekwentnie przyjąć, że obecne kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości, dokonując wypłaty środków na podstawie tych samych umów, REALIZUJE – w zakresie czterech projektów – znamiona czynu, który mnie i Zbigniewowi Ziobrze zarzuca się w formie USIŁOWANIA.

Jednocześnie, nie podzielając stanowiska prokuratury co do rzekomej nieważności zarządzenia zmieniającego, zawiadomienie dotyczy przestępstw polegających na: fałszowaniu materiału dowodowego w celu wszczęcia postępowania karnego, zatajaniu dowodów świadczących o niewinności osoby podejrzanej oraz podstępnym doprowadzeniu do sporządzenia poświadczenia nieprawdy. Zawiadomienie w tej sprawie składałem już w listopadzie 2024 r. – w sprawie oczywiście nic się nie wydarzyło.

Kluczowym elementem fałszerstwa, na którym oparto osiem omawianych zarzutów, było najpierw zatajenie przez Ministerstwo Sprawiedliwości zarządzenia z 7 listopada 2023 r., które jednoznacznie przyznawało mi kompetencje do zawierania umów, a następnie zmanipulowanie dokumentów w celu postawienie mnie (oraz aktualnie Zbigniewowi Ziobrze) przedmiotowych zarzutów. Materiały prokuratury – w tym te kierowane do parlamentu w sprawie mojej i Zbigniewa Ziobry – są więc oparte na dokumencie zafałszowanym, a zatem powstały w wyniku czynu zabronionego.

Absurdalność tezy prokuratury podkreśla dodatkowo fakt, że identyczną technikę legislacyjną, tj. prostą zmianę określenia osoby w istniejącym zarządzeniu, zastosował minister Waldemar Żurek, obejmując urząd w lipcu 2024 r. Zamiast wydać nowe zarządzenie kompetencyjne, zmienił dotychczasowe, zastępując w nim sformułowanie „minister sprawiedliwości Adam Bodnar” określeniem „minister sprawiedliwości Waldemar Żurek”. Jest to dokładnie ten sam tryb działania, który w mojej sprawie – i w sprawie Zbigniewa Ziobry – uznano za nieskuteczny, a moje czynności z okresu objętego zarzutami zakwalifikowano jako rzekomo pozbawione podstawy prawnej.

Zawiadomienie wskazuje na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstw przez Donalda Tuska, Adama Bodnara, Waldemara Żurka, Jacka Bilewicza i Dariusza Korneluka, którzy działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, bezprawnie przejęli Prokuraturę Krajową, pozbawiając Prokuratora Krajowego Dariusza Barskiego możliwości wykonywania obowiązków, mimo braku podstaw ustawowych i wbrew orzeczeniom Sądu Najwyższego, i Trybunału Konstytucyjnego. W formie pomocnictwa zarzut obejmuje ekspertów, którzy przygotowali 3 opinie na potrzeby tych działań. Dodatkowo inkryminowane działania obejmowały – poza nieskutecznym objęciem zajętego stanowiska Prokuratora Krajowego – wydanie dalszych decyzji kadrowych przez osoby nieuprawnione, a tym samym do uzurpowania kierowniczych stanowisk przez nieskutecznie powołanych na zajęte stanowiska szefów prokuratur regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz jednostek organizacyjnych Prokuratury Krajowej. Wskazane czyny kwalifikowane są odpowiednio jako nadużycie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej (art. 231 §1 i 2 k.k.) oraz podawanie się za funkcjonariusza lub kierownika organu (art. 227 k.k.). W szczególności na działanie w zorganizowanej grupie przestępczej (art. 258 k.k.) wskazuje systematyczny charakter czynów, modus operandi właściwy również dla innych naruszeń prawa dokonywanych przez tę samą grupę osób oraz cel działania w postaci ochrony własnych stronników oskarżonych lub podejrzewanych o przestępstwa korupcyjne lub finansowe oraz w postaci prześladowania przedstawicieli opozycji za pomocą fałszywych zarzutów stawianych z wykorzystaniem tak przejętych organów prokuratury. Zawiadomienie obejmuje pierwszą grupę – obok uzurpatorów z Prokuratury Krajowej, nielegalnych szefów prokuratur regionalnych i okręgowych. Będzie systematycznie uzupełniane i aktualizowane. W tym gronie znajdą się zapewne ludzie, którzy przyjęli nielegalnie funkcje kierując się motywami usprawiedliwiającymi te działania lub później się z nich wycofali – co w konkretnym przypadku oceni prokurator, a w ostateczności niezawisły sąd. Na etapie zawiadomienia o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa, kwalifikacja prawna z art. 227 i 231 k.k. jest równa dla wszystkich. Bezprawie koalicji 13 grudnia musi zostać rozliczone — tak, aby w Polsce nigdy więcej nie powstał system, w którym władza nie dba o bezpieczeństwo państwa dewastując jego aparat, a budując sobie bezkarność obywateli traktuje jak wrogów.

Zawiadomienie dotyczy uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 i 2 k.k. (nadużycia uprawnień w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej), art. 227 k.k. (uzurpacji stanowiska) oraz art. 258 k.k. (działania w zorganizowanej grupie przestępczej) przez byłego Ministra Sprawiedliwości Adama Bodnara, obecnego Ministra Waldemara Żurka, podających się za rzeczników dyscyplinarnych: Joannę Raczkowską, Mariusza Ulmana, Tomasza Ładnego, Grzegorza Kasickiego, Grzegorza Gąciarka oraz inne osoby. W zawiadomieniu zarzuca się im m.in. bezprawne pozbawienie urzędu legalnego Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych Piotra Schaba oraz jego zastępców Przemysława Radzika i Michała Lasoty, a następnie obsadzenie tych wciąż obsadzonych, kadencyjnych stanowisk „nowymi” rzecznikami, mimo braku jakiejkolwiek podstawy ustawowej do takich działań. Ich kontynuacją są dalsze, pozbawione podstawy prawnej, zmiany dokonywane wśród zastępców rzeczników przy sądach apelacyjnych i okręgowych. Opisano także ignorowanie postanowienia zabezpieczającego Trybunału Konstytucyjnego w sprawie rzeczników ad hoc. Działania te uzasadniają podejrzenie przestępstwa rażącego przekroczenia uprawnień funkcjonariuszy publicznych, naruszającego niezależność systemu odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów oraz działania w zorganizowanej grupie przestępczej, ukierunkowanej na przejęcie kontroli nad postępowaniami dyscyplinarnymi i eliminowanie niewygodnych sędziów.

Zawiadomienie dotyczy uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa z art. 130 § 9 k.k., polegającego na domniemanym udziale Waldemara Żurka (oraz innych osób) w działalności obcego wywiadu poprzez działania dezinformacyjne godzące w ustrój RP. Zawiadomienie oparto na zbieżnościach między aktywnością publiczną Żurka w 2016 roku i później a działaniami Pawła Rubcowa (Pablo Gonzáleza), podejrzanego o szpiegostwo GRU – w tym na doniesieniach o możliwych kontaktach oraz na identycznych narracjach dotyczących sytuacji politycznej w Polsce. Wskazano również na rolę Żurka w procedurach dotyczących Tomasza Szmydta oraz na jego publiczne wypowiedzi i działania powielające przekaz zgodny z linią Rosji i Białorusi, m.in. w kontekście kryzysu na granicy w 2021 r. Zawiadomienie obejmuje ponadto analizę najnowszych wypowiedzi i zachowań Żurka oraz wątki dotyczące nieujawnionych oświadczeń majątkowych, co – łącznie – uzasadnia konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w interesie bezpieczeństwa państwa.

Zawiadomienie dotyczy uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa urzędniczego w postaci niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariusza publicznego Barbarę Nowacką, w związku z wydaniem w dniu 17 stycznia 2025 r. rozporządzenia zmieniającego zasady nauczania religii w szkołach publicznych, bez wymaganego ustawą porozumienia z władzami kościołów i związków wyznaniowych. Działanie to stanowi naruszenie art. 231 § 1 Kodeksu karnego oraz przepisów Konstytucji RP i Konkordatu, godząc w wolność sumienia i wyznania, prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami oraz interes publiczny i prywatny.

Zawiadomienie dotyczy uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez ministra spraw wewnętrznych i administracji Marcina Kierwińskiego, ministra sprawiedliwości Waldemara Żurka oraz innych funkcjonariuszy publicznych, którzy podjęli działania w celu odwołania bez podstawy prawnej w Kodeksie wyborczym 43 komisarzy wyborczych – w celu politycznego podporządkowania terenowych organów wyborczych. Zachodzi zatem uzasadnione podejrzenie wypełnienia znamion przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. – nadużycie władzy przez funkcjonariusza publicznego w celu osiągnięcia korzyści osobistych lub majątkowych, w ramach działania w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw (art. 258 § 1 k.k.). Już po złożeniu zawiadomienia PKW stwierdziła oczywisty brak przesłanek do odwołania komisarzy wyborczych, co dodatkowo potwierdza brak podstaw prawnych działań podejmowanych przez przedstawicieli rządu Donalda Tuska.

Zawiadomienie wskazuje na uzasadnione podejrzenie popełnienia poważnych przestępstw przeciwko państwu: w celu faktycznej eliminacji konstytucyjnego organu ustanowionego do ochrony wolności słowa i mediów, jakim jest KRRiT i jej Przewodniczący, posłowie koalicji 13 grudnia – ignorując najpierw zabezpieczanie, a następnie ostateczne orzeczenie TK (sygn. K 24/24) – bezprawnie zawiesili Przewodniczącego Rady Macieja Świrskiego. Zachodzi zatem uzasadnione podejrzenie, że działania marszałka Hołowni oraz grupy 236 posłów wyczerpują znamiona przestępstw: działania w zorganizowanej grupie przestępczej (art. 258 § 1 k.k.), podejmowania czynności zmierzających do przemocowego usunięcia konstytucyjnego organu państwa oraz zmiany konstytucyjnego ustroju (art. 127 § 1 oraz art. 128 § 1 i 3 k.k.), a także nadużycia władzy przez funkcjonariuszy publicznych w celu osiągnięcia korzyści osobistych lub majątkowych (art. 231 § 1 i 2 k.k.).

Zawiadomienie dotyczy uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez ministra sprawiedliwości Waldemara Żurka oraz inne osoby z resortu przestępstwa, polegającego na bezprawnym zawieszeniu prezesów i wiceprezesów sądów okręgu zamojskiego i innych sądów w Polsce. Działania zostały podjęte z naruszeniem przepisów ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz wyroku TK z 16 października 2024 r. (sygn. K 2/24), a zatem zachodzi uzasadnione podejrzenie wypełnienia znamiona przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. – nadużycie władzy przez funkcjonariusza publicznego w celu osiągnięcia korzyści osobistych lub majątkowych, w ramach działania w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw (art. 258 § 1 k.k.). Już po złożeniu zawiadomienia Minister Sprawiedliwości kontynuował te działania, skracając bez podstawy prawnej kadencje ostatecznie wszystkim prezesom i wiceprezesom sądów, w stosunku do których podjął inkryminowane działania, a także „powołując” nowych prezesów i wiceprezesów na zajęte stanowiska.

Zawiadomienie wskazuje na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa nakłaniania Marszałka Sejmu Szymona Hołowni do nieprzyjęcia przysięgi od nowo wybranego Prezydenta RP Karola Nawrockiego oraz do bezprawnego przejęcia obowiązków głowy państwa. Wskazani sprawcy mieli nawoływać do działań sprzecznych z Konstytucją RP, mających charakter przygotowań do przejęcia urzędu Prezydenta bez podstaw prawnych. Czyn zakwalifikowano jako przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 2 k.k. oraz art. 128 § 2 k.k., tj. nakłanianie funkcjonariusza publicznego do przekroczenia uprawnień i przygotowania do zamachu na konstytucyjny organ państwa.

Zawiadomienie dotyczy działań Rządu Rzeczypospolitej Polskiej (w tym w szczególności Donalda Tuska, Tomasza Siemoniaka i Radosława Sikorskiego) polegających na przyjmowaniu z terytorium Niemiec tysięcy cudzoziemców nielegalnie wydalanych do Polski z naruszeniem rozporządzenia Dublin III oraz zasad prawa Unii Europejskiej. Praktyka ta miała miejsce mimo jednoznacznego orzeczenia Verwaltungsgericht Berlin z 2 czerwca 2025 r. (sygn. VG 6 L 191/25), które uznało działania niemieckiej policji w tym zakresie za rażąco niezgodne z prawem. Pomimo tej wiedzy, polski rząd kontynuował przyjmowanie nielegalnie przekazanych migrantów bez sprawdzania ich rzeczywistego statusu prawnego, działając ze świadomością bezprawności tych czynności oraz wbrew interesowi państwa polskiego. Opisane czyny zostały zakwalifikowane jako niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego w celu osiągnięcia korzyści osobistej (politycznej) – art. 231 § 2 Kodeksu karnego oraz działanie na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej w stosunkach z obcym państwem (zdrada dyplomatyczna – art. 129 Kodeksu karnego). Zawiadomienie wskazuje, że działania te stanowiły świadome naruszenie prawa, godzące w bezpieczeństwo, finanse publiczne i suwerenność Rzeczypospolitej Polskiej, podejmowane na skutek całkowitej uległości rządu Donalda Tuska wobec interesów niemieckich.

Zawiadomienie dotyczy podejrzenia popełnienia przestępstw przez sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie Krzysztofa Chmielewskiego mataczenia składem orzekającym w sprawie zażalenia Prokuratury Krajowej kwestionującej immunitet międzynarodowy Rady Europy Marcina Romanowskiego. Nadużycie uprawnień w postaci bezprawnego przywłaszczenia akt sprawy w celu wyłączenia sędziego bez podstawy prawnej oraz pomimo tego, że wcześniejszy wniosek Prokuratury Krajowej o wyłączenie został prawomocnie oddalony, a także pomimo oczywistego braku bezstronności, a zatem z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 41 § 1 w zw. Z art. 47 k.p.k. Bezprawność działania SSO Chmielewskiego stwierdził SO w Warszawie w orzeczeniu 27 września 2024 r.

Wobec kwalifikacji prawnej nadużycia uprawnień w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej oraz działania w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, zagrożenie karą wynosi 10 lat pozbawienia wolności.

Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Krzysztofa Ruchniewicza, byłego dyrektora Centrum Studiów Niemieckich i Europejskich im. Willy’ego Brandta Uniwersytetu Wrocławskiego (CSNE) dotyczy czynu z art. 231 Kodeksu karnego — niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień w latach 2020–2024, co miało skutkować znaczną szkodą w interesie publicznym. Zawiadomienie wskazuje m.in. na: zlecanie usług powiązanemu stowarzyszeniu na łączną kwotę 748 tys. zł, brak rejestru umów i obchodzenie procedur uczelni, naruszenia prawa zamówień publicznych, nieprawidłowości przy realizacji umów wydawniczych, a także fałszowanie opisów faktur. Działania te wskazują na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstw przeciwko prawidłowemu funkcjonowaniu instytucji publicznej, prowadząc do konfliktu interesów, niegospodarności oraz potencjalnego uszczuplenia majątku publicznego. W sprawie wrocławska prokuratura wszczęła śledztwo.

Zawiadomienie wskazuje na uzasadnione podejrzenie popełnienia poważnych przestępstw przeciwko państwu z art. 127 i 128 Kodeksu karnego, dotyczących zmiany przemocą konstytucyjnego ustroju państwa, a także wpływania przemocą i groźbami bezprawnymi na funkcjonowanie konstytucyjnych organów, takich jak Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy czy Krajowa Rada Sądownictw. Wskazuje również na uzasadnione podejrzenie wypełnienia znamion nadużycia uprawnień (art. 231 kk) w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub osobistych oraz działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej (art. 258 kk) Marszałka Sejmu Hołowni, Marszałek Senatu Kidawy-Błońskiej, Prezesa Rady Ministrów Tuska, Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego Bodnara (działania kontynuuje nowy szef resortu, Żurek), posłów i senatorów Koalicji 13 grudnia (m.in. w związku z ich decyzjami budżetowymi pozbawiającymi konstytucyjne organy finansowania w celu uniemożliwienia ich funkcjonowania oraz uchwałami będącymi „podkładkami” pod bezprawne działania ministrów Tuska) oraz wielu wysokich urzędników i funkcjonariuszy państwowych. Śledztwo zostało wszczęte 5 lutego przez niezależnego prokuratora Michała Ostrowskiego. Zanim na polecenie Adama Bodnara bezprawnie odebrano mu prowadzenie sprawy, przesłuchani zostali kluczowi świadkowie, którzy – zgodnie z doniesieniami medialnymi – potwierdzają wskazane w zawiadomieniu zarzuty.

Oba zawiadomienia wskazują na uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstw przez część kierownictwa Ministerstwa Sprawiedliwości, prokuratorów z Zespołu nr 2 Prokuratury Krajowej, Dariusza Korneluka uzurpującego stanowisko Prokuratora Krajowego oraz w formie pomocnictwa osoby wydające opinie mające dać fałszywe uzasadnienie dla bezprawnego pozbawienia wolności posła Marcina Romanowskiego, z naruszeniem immunitetu Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Ze względu na międzynarodowy charakter sprawy i zainteresowanie mediów, prokuratura zmuszona została po kilku miesiącach do wszczęcia śledztwa i pozorowania działań w sprawie.

Bezpośrednio po objęciu władzy kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości, z ministrem Adamem Bodnarem i wiceminister Zuzanną Rodzińską-Bluszcz na czele, bez jakiejkolwiek podstawy prawnej wstrzymało wypłatę środków dla organizacji pozarządowych z Funduszu Sprawiedliwości. Decyzje te, podjęte w sposób arbitralny i sprzeczny z obowiązującym prawem, doprowadziły do blokady wypłat dla licznych organizacji, w szczególności chrześcijańskich i konserwatywnych, która trwa do dziś. Zawiadomienie wskazuje, że działania te stanowią naruszenie dyscypliny finansów publicznych oraz nadużycie uprawnień w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, podejmowane w celu osiągnięcia korzyści osobistych lub majątkowych.
W kolejnych miesiącach kontynuowano wobec wspomnianych organizacji blokadę środków oraz zorganizowaną akcję represyjną, wykorzystując do tego instrumenty państwa – w tym organy skarbowe, prokuraturę i służby – poprzez formułowanie bezpodstawnych zarzutów karnych. Celem tych działań było stworzenie pozorów legalności dla wcześniej podjętych, bezprawnych decyzji o wstrzymaniu finansowania oraz zdyskredytowanie organizacji.

W zawiadomieniu wskazuje się, że w styczniu 2024 roku doszło do bezprawnego odsunięcia Dariusza Barskiego od pełnienia funkcji Prokuratora Krajowego i powołania w to miejsce, wbrew przepisom ustawy, prokuratora Jacka Bilewicza oraz do czystek w jednostkach organizacyjnych prokuratury dokonywanych przez osoby nieuprawnione. Już po złożeniu zawiadomienia działania te były kontynuowane, m.in. premier Tusk bez wymaganej ustawą opinii Prezydenta „powołał” kolejnego prokuratora, Dariusza Korneluka, na zajęte stanowisko Prokuratora Krajowego oraz dokonywano dalszych czystek.

Sprawa Mariusza Kamińskiego i Macieja Wąsika dotyczyła bezprawnego pozbawienia wolności oraz faktycznego wyeliminowania dwóch posłów opozycji z wykonywania mandatu w wyniku skoordynowanych działań organów państwa w latach 2023–2024.

W 2015 r. Prezydent RP Andrzej Duda zastosował wobec obu polityków prawo łaski w formie indywidualnej abolicji, działając na podstawie art. 139 Konstytucji RP. Akt ten wywołał skutek procesowy w postaci zakończenia postępowania karnego, co zostało potwierdzone postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z 30 marca 2016 r., wydanym na podstawie art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. Mimo to Sąd Najwyższy w uchwale z 31 maja 2017 r. (I KZP 4/17) oraz w wyroku z 6 czerwca 2023 r. (II KK 96/23) bez podstawy konstytucyjnej zakwestionował skuteczność aktu łaski wydanego przed prawomocnym skazaniem, naruszając art. 139, art. 2, art. 7 i art. 10 Konstytucji RP oraz ignorując wiążące orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

W konsekwencji, mimo obowiązywania aktu łaski, Sąd Okręgowy w Warszawie z naruszeniem prawa 20 grudnia 2023 r. ponownie skazał obu posłów. Na tej podstawie Marszałek Sejmu Szymon Hołownia 21 grudnia 2023 r. stwierdził wygaśnięcie ich mandatów, choć przesłanka prawomocnego skazania – wymagana przez Konstytucję i Kodeks wyborczy – nie mogła zostać spełniona z uwagi na skuteczny akt łaski. Marszałek naruszył art. 96 ust. 1 Konstytucji RP, doprowadzając do bezprawnego zniekształcenia składu Sejmu.

Odwołania posłów zostały celowo skierowane do niewłaściwej Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego, z pominięciem ustawowo właściwej Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych (art. 26 § 1 pkt 11 ustawy o Sądzie Najwyższym). Mimo że właściwa izba 4 i 5 stycznia 2024 r. uchyliła decyzje Marszałka, orzeczenia te zostały zignorowane, co stanowiło naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Równolegle doszło do pozbawienia wolności obu posłów i osadzenia ich w zakładach karnych w styczniu 2024 r., mimo trwającego sporu konstytucyjnego i skutecznego aktu łaski, co wypełnia znamiona bezprawnego pozbawienia wolności. Zatrzymanie w siedzibie Prezydenta RP stanowiło dodatkowo naruszenie zasady lojalnej współpracy organów konstytucyjnych oraz miało charakter demonstracyjnego użycia aparatu przymusu.

Trybunał Konstytucyjny w kolejnych orzeczeniach potwierdził, że prawo łaski jest wyłączną prerogatywą Prezydenta RP, niepodlegającą kontroli sądowej, a działania Sądu Najwyższego i Marszałka Sejmu zostały ocenione jako rażące i oczywiste naruszenia Konstytucji, prowadzące do bezprawnego pozbawienia wolności posłów i naruszenia konstytucyjnego porządku ustrojowego. Działania funkcjonariuszy publicznych w tej sprawie wypełniają znamiona art. 231 k.k. oraz 189 k.k.