Budapeszt, 20 września 2025 roku

dr Marcin Romanowski

Poseł na Sejm RP

Prezes Stowarzyszenia Zjednoczona Prawica Marcina Romanowskiego

Adres do korespondencji w sprawie:

Biuro poselskie

ul. Tadeusza Kościuszki 11

23-400 Biłgoraj

Prokuratura Okręgowa w Warszawie

Chocimska 28, 00-791 Warszawa

Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa

Na podstawie art. 304 § 1 k.p.k., działając jako obywatel Rzeczypospolitej Polskiej oraz poseł na Sejm z Lubelszczyzny, zawiadamiam o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez:

Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Marcina Kierwińskiego, Ministra Sprawiedliwości Waldemara Żurka oraz innych funkcjonariuszy publicznych, w szczególności wybranych członków Państwowej Komisji Wyborczej, które w celu osiągnięcia korzyści majątkowych i osobistych, działając wspólnie i w porozumieniu w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, dopuściły się szeregu działań zmierzających do odwołania 43 komisarzy wyborczych – z rażącym naruszeniem ustawy – Kodeks wyborczy,

tj o czyn z art. 231  § 2 k.k. oraz z art. 258 k.k.

Uzasadnienie

W lipcu 2025 roku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Marcin Kierwiński, wystąpił do Państwowej Komisji Wyborczej z wnioskiem o odwołanie czterdziestu czterech komisarzy wyborczych, co stanowiło niemal połowę wszystkich osób pełniących tę funkcję. Wniosek ten został przygotowany w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości i Prokuratorem Generalnym Waldemarem Żurkiem, a jego motywacją miały być rzekome powiązania części komisarzy z Krajową Radą Sądownictwa powołaną po 2017 roku, w szczególności podpisanie list poparcia kandydatów do Rady lub udział w procedurach nominacyjnych sędziów. Zdaniem MSWiA miało to podważać rękojmię bezstronności i apolityczności tych osób.

Zgodnie z Kodeksem wyborczym komisarze wyborczy są powoływani przez Państwową Komisję Wyborczą na okres pięciu lat, na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Zgodnie z art. 166 § 8 ustawy – Kodeks wyborczy, Państwowa Komisja Wyborcza odwołuje komisarza wyborczego przed upływem okresu, na jaki został powołany, w przypadku niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków komisarza wyborczego. Odwołanie komisarza w trakcie kadencji jest możliwe zatem wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Pomimo tego, MSWiA i Ministerstwo Sprawiedliwości wskazały jako powód odwołań okoliczności, które nie mieszczą się w katalogu przesłanek ustawowych. Wniosek miał charakter masowy i dotyczył blisko połowy obsady komisarzy wyborczych, co w praktyce oznaczałoby zasadniczą zmianę w składzie organu odpowiedzialnego za prawidłowość przebiegu wyborów w całym kraju.

Działania te należy zatem uznać za element przygotowań obecnej władzy do manipulacji przebiegiem wyborów parlamentarnych zaplanowanych na rok 2027 i fałszowania ich wyników w przypadku – co jest wielce prawdopodobne – niekorzystnego wyniku wyborvzego dla obecnej włądzy. Zarówno minister Żurek, jak i minister Kierwiński publicznie zapowiadali, że odwołania są konieczne, aby „przywrócić apolityczność” komisarzy wyborczych, jednocześnie nie wykluczając alternatywnych działań w przypadku, gdyby PKW nie podjęła decyzji zgodnej z oczekiwaniami rządu. Tego rodzaju zapowiedzi stanowią jednocześnie formę nacisku na konstytucyjny organ, jakim jest Państwowa Komisja Wyborcza. Za takie „alternatywne” działania należy uznać już praktykowane bezprawne naciski na sędziów czy prokuratorów sprawujących funkcje komisarzy wyborczych, stosowane ze strony ich zwierzchników służbowych.

Zakres i skala przedsięwzięcia, a także sposób jego przeprowadzenia, wskazują na skoordynowane działanie kilku wysokich funkcjonariuszy publicznych, podejmowane w sposób planowy i ukierunkowany. Celem jest nie tylko odwołanie aktualnych komisarzy wyborczych, lecz również otwarcie drogi do powołania w ich miejsce nowych osób, związanych z obecną władzą i wobec niej lojalnych. W konsekwencji miałoby to umożliwić zarówno uzyskanie korzyści osobistych i majątkowych przez powołanych w miejsce bezprawnie odwołanych nowych komisarzy, a także zapewnić korzyści osobiste w postaci politycznej kontroli nad przebiegiem i wynikami wyborów w 2027 roku i możliwość manipulacji przebiegiem procesu wyborczego. Wpisuje się to w dotychczasowy modus operandi obecnej ekipy rządzącej, obejmujący serię nielegalnych działań, takich jak bezprawne i siłowe przejęcie mediów publicznych, prokuratury, kierownictwa sądów w celu dokonywania manipulacji składami orzekającymi w procesach politycznych. Bezprawny sposób działania opisać można również w odniesieniu do samego procesu wyborczego, na przykładzie wyborów prezydenckich 2025 roku.

W okresie poprzedzającym wybory prezydenckie w 2025 roku administracja Donalda Tuska dopuściła się szeregu działań, które w sposób systemowy naruszały obowiązujące przepisy prawa oraz konstytucyjne gwarancje wolnych i uczciwych wyborów. Najbardziej jaskrawym przykładem było działanie Ministra Finansów, który wstrzymał wypłatę subwencji budżetowych należnych największej partii opozycyjnej – Prawu i Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 28 ustawy o partiach politycznych, środki te muszą być przekazywane w oparciu o zatwierdzone przez Państwową Komisję Wyborczą sprawozdania finansowe. Decyzja Ministra Finansów, podjęta wbrew obowiązującemu prawu, pozostawała w oczywistej sprzeczności z prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2024 r., sygn. akt III SW 57/24, w którym jednoznacznie stwierdzono obowiązek wypłaty subwencji. Zlekceważenie orzeczenia sądowego oznaczało nie tylko złamanie zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), lecz także naruszenie podstawowych reguł demokratycznej konkurencji politycznej, gwarantowanej w art. 11 Konstytucji RP, zgodnie z którym partie polityczne mają prawo do równego uczestnictwa w życiu publicznym, wypełniając również znamiona czynu z art. 231 i 258 kk. W praktyce działanie to miało na celu sparaliżowanie możliwości prowadzenia kampanii wyborczej przez główną siłę opozycyjną, czyniąc proces wyborczy rażąco nierównym.

Równolegle w otoczeniu premiera Donalda Tuska przygotowywano scenariusze polityczno-prawne zakładające kwestionowanie wyników wyborów prezydenckich w przypadku niekorzystnego dla obozu rządzącego rozstrzygnięcia. W działania te angażowano organy administracji rządowej oraz powiązane środowiska medialne, a ich celem było stworzenie podstaw faktycznych i propagandowych do podważania wyników wyborów lub żądania ich unieważnienia. Praktyki te podważały fundamentalną zasadę stabilności procesu wyborczego, wyrażoną zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, jak i w art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego), gwarantującym obywatelom pewność prawa i zaufanie do instytucji państwa.

Kolejnym elementem systemowego naruszania prawa, również pod kątem procesu wyborczego, było nielegalne przejęcie prokuratury przez nowe kierownictwo Ministerstwa Sprawiedliwości, działające w ścisłej współpracy z Prezesem Rady Ministrów. Wbrew przepisom ustawy – Prawo o prokuraturze, a także wbrew postanowieniu zabezpieczającemu TK z 5 lutego 2024 (SK 13/24) oraz późniejszym orzeczeniom TK i SN, doprowadzono do usunięcia legalnego Prokuratora Krajowego, a następnie dotychczasowych kierowników jednostek prokuratury i obsadzenia ich osobami całkowicie zależnymi od bieżącej władzy. Prokuratura, która powinna stać na straży praworządności, została przekształcona w instrument represji wobec przeciwników politycznych. Postępowania karne wszczynano i prowadzono w sposób instrumentalny, nie w celu ochrony prawa, lecz dla zastraszenia opozycji, wytworzenia atmosfery lęku i uniemożliwienia prowadzenia kampanii wyborczej.

Administracja Donalda Tuska podejmowała również działania zmierzające do ograniczenia wolności słowa i pluralizmu debaty publicznej, w szczególności w przestrzeni cyfrowej. Naciski na platformy społecznościowe, próby reglamentowania treści oraz promowanie rozwiązań legislacyjnych prowadzących do cenzury prewencyjnej skutkowały faktycznym ograniczeniem swobody wypowiedzi po stronie opozycji. Tego rodzaju działania pozostawały w rażącej sprzeczności z art. 54 Konstytucji RP, gwarantującym wolność słowa i prasy.

Opisane działania — wstrzymanie subwencji wbrew wyrokowi Sądu Najwyższego, przygotowania do podważania wyników wyborów, nielegalne przejęcie prokuratury oraz ograniczanie wolności słowa — składały się na spójny mechanizm polityczny, którego celem było zapewnienie przewagi kandydatowi obozu rządzącego. Mechanizm ten rażąco naruszał fundamenty demokracji konstytucyjnej, w tym zasadę równości wyborów, wolności słowa, podziału władz i legalizmu. W konsekwencji wybory prezydenckie 2025 zostały przeprowadzone w warunkach poważnych naruszeń prawa, podważających zaufanie obywateli do ich prawidłowego przebiegu i uczciwego charakteru, a niekorzystne dla obozu władzy wyniki były następnie przez ówczesnego Ministra Sprawiedliwości, Prezesa Rady Ministrów oraz polityków Koalicji Obywatelskiej bezzasadnie kwestionowane. Dodatkowo, jak wskazał sam Marszałek Sejmu, podejmowano działania wypełniające znamiona konstytucyjnego zamachu stanu z art. 127 i 128 kk, co w świetle całokształtu opisanych działań wskazuje na charakterystyczny dla tego grupy model działania, w który w pełni wpisuje się próba usunięcia komisarzy wyborczych, wskazana w tym zawiadomieniu.

Wskazane działania wypełniają znamiona przestępstw określonych w art. 231 § 2 k.k. – nadużycie władzy przez funkcjonariusza publicznego działającego na szkodę interesu publicznego w celu osiągnięcia korzyści osobistej lub materialnej oraz art. 258 § 1 k.k. – udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw.

Kwalifikacja z art. 231 k.k.

Działanie ukierunkowane na usunięcie bez podstawy faktycznej i prawnej komisarzy wyborczych stanowi świadome i rażące przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego, działającego na szkodę interesu publicznego (bezprawna ingerencja w niezależność organów wyborczych, destabilizacja procesu wyborczego) oraz interesu prywatnego zawieszonych komisarzy (bezprawne pozbawienie ich funkcji i godności urzędowych).

W zakresie naruszenia z art. 231 § 1 i 2 k.k. należy zauważyć, że przepis ten stanowi, iż funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Z kolei zgodnie z §  2, jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Przepisy te zatem jasno mają na celu zapewnienie właściwego działania instytucji publicznych i państwowych, a także osób w nich pracujących – pełniących urząd funkcjonariusza publicznego. Powyższe pojęcie określa art. 115 § 13 k.k. – zaś stosownie z art. 115 § 13 pkt 4 k.k. funkcjonariuszem publicznym jest zarówno Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Minister Sprawiedliwości, członkowie PKW, jak i inne osoby wykonujące zadania w urzędzie obsługującym ministra. Z tego względu strona podmiotowa powyższego czynu została wypełniona.

Stroną sprawczą natomiast jest albo „przekroczenie uprawnień”, albo „niedopełnienie obowiązków”. To pierwsze pojęcie polega na tym, że „podjęte przez sprawcę działanie nie wchodziło w zakres jego kompetencji, lub było podjęte w ramach uprawnień, ale niezgodnie z przepisami prawa, statutem czy ciążącymi na funkcjonariuszu publicznym obowiązkami.(…) konieczne jest także działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego przy czym nie może to być szkoda iluzoryczna” (tak wyrok SN z dnia 17 lipca 2008 roku, WA 24/08, OSNwSK 2008/1, poz. 1510). Drugie zaś działanie – niedopełnienie obowiązków – „obejmuje zarówno zaniechanie podjęcia nałożonego na funkcjonariusza publicznego obowiązku, jak i niewłaściwe jego wykonanie” (tak J. Giezek, Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Warszawa 2021.).

Dla prawnokarnej oceny działania funkcjonariusza publicznego istotne jest także, czy zachowanie to stanowi dla podmiotu prywatnego lub publicznego zagrożenie szkodą lub stanowi w istocie taką szkodę. W tym zakresie przyjmowane jest, że „działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego oznacza poważne i konkretne prawdopodobieństwo (niebezpieczeństwo) powstania szkody w chronionych interesach lub dobrach jednostki. Przyjmuje się, że głównie chodzi tu o pożytek, korzyść, niemniej sama szkoda rozumiana jest w doktrynie karnistycznej szeroko” (J. Giezek, tamże).

Jak wskazuje się w doktrynie, art. 231 § 1, 2 i 3 k.k. penalizuje tzw. przestępstwo nadużycia władzy (zaufania) przez funkcjonariusza publicznego w następstwie przekroczenia przez niego uprawnień lub niedopełnienia obowiązków i działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Przedmiotem jego ochrony jest prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowej i samorządu terytorialnego i związany z tym autorytet władzy publicznej. (…) Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza podejmowanie działań z poszanowaniem wyrażonych w niej wartości, w sposób, który nie podważa zasad ustrojowych państwa. W tym kontekście należy zgodzić się z poglądem, że Konstytucja RP stanowi źródło ciążących na funkcjonariuszu publicznym obowiązków nie tylko o charakterze ogólnym, ale i szczególnym. (…) (P. Zakrzewski [w:] Kodeks karny. Komentarz, red. J. Majewski, Warszawa 2024, art. 231).

Zauważyć przy tym należy, że znamię „działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego” nie stanowi skutku zachowania się sprawcy, nawet w postaci konkretnego narażenia określonego interesu na niebezpieczeństwo. Jest to cecha samego zachowania sprawczego. Oznacza merytoryczne powiązanie naruszenia norm kompetencyjnych z abstrakcyjną możliwością wystąpienia szkody w prawnie chronionym interesie publicznym lub prywatnym. Dla wykazania realizacji znamion przedmiotowych z art. 231 § 1 k.k. konieczne jest ustalenie, że prawo udzielało ochrony interesowi publicznemu lub prywatnemu, a naruszone przez funkcjonariusza normy prawne współkształtowały zakres tej ochrony (Majewski Jarosław (red.), Kodeks karny. Komentarz WKP 2024).   W przypadku przestępstwa z art. 231 k.k. przedmiotem ochrony jest prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowej i związany z tym autorytet władzy publicznej (A. Barczak-Oplustil, M. Iwański [w:] Kodeks karny. Część szczególna, t. II, cz. II., red. W. Wróbel, A. Zoll, LEX 2017, art. 231, teza 2).

W realiach przedmiotowej sprawy osoby odjęte niniejszym zawiadomieniem, tj. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Minister Sprawiedliwości oraz inne osoby, w tym w pierwszej kolejności członkowie PKW biorący czynny udział w działaniach mających na celu usunięcie bez podstawy w przepisach ustawowych wymienionych komisarzy wyborczych oraz inni nieustaleni funkcjonariusze publiczni z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwa Sprawiedliwości – swoim zachowaniem wypełniły znamiona przestępstwa z art. 231 § 2 k.k.. W szczególności zauważyć trzeba, że podejmowanie czynności w stosunku do komisarzy wyborczych z pominięciem skutków normatywnych wynikających z art. 166 Kodeksu wyborczego stanowi nadużycie uprawnień funkcjonariusza publicznego.

Nie ma wątpliwości co do tego, że ww. osoby są funkcjonariuszami publicznymi i dopuściły się czynu zabronionego w związku z zajmowanym stanowiskiem. Bez wątpienia ww. osoby podejmując czynności do których nie były uprawnione – oraz podejmując działania sprzeczne z prawem, działały na szkodę interesu publicznego polegającego na prawidłowym funkcjonowaniu instytucji jakimi zgodnie z ustawą – Kodeks wyborczy, jest PKW oraz komisarze wyborczy, będący pełnomocnikami Państwowej Komisji Wyborczej na wyznaczonym na obszarze (art. 166), a których zadaniem jest realizacja konstytucyjnej zasady zwierzchności Narodu i zasady przedstawicielstwa (art. 4 Konstytucji) oraz praw wyborczych (art. 62 Konstytucji). Nie można również pominąć faktu, iż podjęte bezprawne działania godziły bezpośrednio w interes prywatny komisarzy wyborczych, poprzez usiłowanie sztucznego kreowania ich negatywnego obrazu w opinii publicznej.

W kontekście działania ww. grupy nie budzi też wątpliwości wypełnienie przesłanki działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej, w szczególności w postaci korzyści majątkowych dla osób mających zastąpić nielegalnie odwołanych komisarzy wyborczych (cel takiego działania jest jasno deklarowany przez sprawców) oraz korzyści osobistych w postaci wsparcia politycznego, a także ich ekspektatyw w kontekście możliwych manipulacji i fałszerstw wyborczych.

Kwalifikacja udziału w zorganizowanej grupie przestępczej

Zważywszy na skalę tych działań, a także dotychczasowy sposób działania osób należących do grupy w skład których wchodzą sprawcy, w szczególności w obszarze bezprawnego wpywania na procesy wyborcze i działalność komitetów wyborczych i partii politycznych, jak również na fakt, że miały one charakter skoordynowany i były prowadzone z wykorzystaniem (przez Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego oraz inne nieustalone osoby z aparatu Ministerstwa Sprawiedliwości oraz terenowych struktur prokuratury, w celu popełnienia przestępstw) narzędzi prawnych i organizacyjnych przeznaczonych do prowadzenia polityki personalnej przez resort sprawiedliwości i prokuraturę,  – należy przyjąć, że działania te zostały podjęte przez grupę co najmniej trzech osób działających wspólnie i w porozumieniu, a ich celem było systemowe naruszanie prawa, w tym eliminacja niezależnych komisarzy wyborczych, podporządkowanie ich organom władzy wykonawczej oraz zastraszenie środowiska.

Zorganizowany charakter tej grupy wynika z jej struktury (wykorzystywanie formuły działania resortu spraw wewnętrznych i administracji, sprawiedliwości, powiązań z członkami PKW, ukształtowanej w składzie niezgodnym z ustawą – Kodeks wyborczy) i celów (systemowe, w ślad za niezgodnym z ustawą składem PKW, podporządkowanie organów wyborczych również w terenie i łamanie prawa na poziomie ustawowym i konstytucyjnym).

W zakresie kwalifikacji prawnej zachowania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji,  Ministra Sprawiedliwości, potencjalnie niektórych członków PKW oraz innych nieustalonych osób z art. 258 § 1 kk, tj. podejrzenia popełnienia przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej wskazać należy, że zgodnie z doktryną i orzecznictwem „zorganizowaną grupę przestępczą tworzą co najmniej trzy osoby, których celem jest popełnienie określonych przestępstw lub też ogólnie popełnianie przestępstw o luźnym związku, m.in. bez stałych ról, w każdym razie określenie ról poszczególnych członków musi charakteryzować się wyższym stopniem konkretyzacji niż przy zwykłym współsprawstwie” (Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2024, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 25.03.1999 r., II AKa 45/99, OSA 2000/2, poz. 15).

Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z 23.07.2002 r., II AKa 148/01, Prok. i Pr.-wkł. 2003/4, poz. 20, zauważył że: „Pomocne w ustaleniu treści pojęcia „zorganizowana grupa przestępcza” mogą być także oceny dokonywane z punktu widzenia psychologicznego (powiązania między członkami grupy, wzajemna pomoc, ochrona, jednoczący cel zdobywania środków na utrzymanie, alkohol i rozrywki, jak też na działalność przestępczą), jak i socjologicznego (zbiorowość wyznająca wspólne wartości, zachowująca odrębność od społeczeństwa i jego struktur)”. Zasadny jest pogląd Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, wyrażony w wyroku z 23.11.2017 r., II AKa 173/17, LEX nr 2437818, mówiący, że: „Do przypisania przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. nie jest nawet konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów funkcjonowania. Wystarczy tylko gotowość sprawcy do spełnienia zadań służących tej grupie”; podobnie Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z 16.11.2017 r., II AKa 178/17, LEX nr 2437805 wskazał, że zorganizowana grupa przestępcza „Może zaś funkcjonować na zasadzie dobrowolnego udziału w niej jej członków, musi przy tym łączyć ich chęć popełnienia przestępstw jak i gotowość do takich działań na rzecz grupy” (też wyrok Sądu Apelacyjnego  w Poznaniu z 12.11.2020 r., II AKa 217/18, LEX nr 3104650, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 11.02.2021 r., IV KK 567/20, LEX nr 3156197) (Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2024).

Nie budzi też wątpliwości pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z 7.10.2016 r., II KK 136/16, LEX nr 2147280: „Zakwalifikowanie zachowania sprawcy z art. 258 § 1 k.k. nie powoduje pochłonięcia przez ten przepis przestępstw popełnionych przez sprawcę w trakcie jego przynależności do związku albo zorganizowanej grupy i stanowiących realizację ich celu. Za przestępstwa takie sprawca powinien odpowiadać niezależnie od odpowiedzialności za przestępstwo określone w art. 258 § 1 k.k.” (Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2024).

Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na wysokie prawdopodobieństwo spełnienia wszystkich opisanych powyżej przesłanek udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstw. Osoby odjęte niniejszym zawiadomieniem, tj. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Minister Sprawiedliwości z innymi nieustalonymi osobami – swoim zachowaniem wypełniły znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Minister Sprawiedliwości wraz z nieustaloną grupą osób (tj. działając wspólnie z nieustalonymi funkcjonariuszami publicznymi, zarówno wyznaczającymi kierunki przestępczych działań, jak i je realizującymi oraz innymi osobami), wykonujących czynności w sposób pozorny wykorzystujący procedury przeznaczone do realizacji konstytucyjnego prawa obywateli do udziału w uczciwym procesie wyborczym, liczyła – jak wskazuje doświadczenie podejmowania tego typu działań – powyżej trzech osób, wszystkie te osoby łączyła niechęć do uczciwego procesu wyborczego oraz interesu publicznego w postaci realizacji prawa zwierzchnictwa Narodu w równych, bezstronnych wyborach, w szczególności na urząd Prezydenta RP oraz do Sejmu i Senatu. Wszystkie te osoby były gotowe zrealizować polecenia politycznych zwierzchników, godząc się tym samym na przekroczenie uprawnień. Grupa posiadała swoją strukturę, której szkielet wykonawczy stanowił Marcin Kierwiński oraz Waldemar Żurek oraz osoby wykorzystujące stanowiska w strukturze Ministerstw do wykonywania nielegalnych działań w celu osiągania korzyści osobistych i materialnych, co potwierdza zasadność kwalifikacji z art. 258 kk, czyniąc jednocześnie z tej działalności ich główne źródło utrzymania.

W związku z powyższym wnoszę o wszczęcie postępowania przygotowawczego w sprawie o czyn z art. 231 § 1 i 2 k.k. oraz art. 258 § 1 k.k. wobec Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministra Sprawiedliwości, analizę decyzji członków Państwowej Komisji Wyborczej pod katem wypełnienia znamion ww. czynów oraz innych nieustalonych osób działających wspólnie i w porozumieniu.

Mając na względzie wysokie zagrożenie karą oraz oczywistą w tej sprawie obawę mataczenia, wnoszę również o podjęcie bez zbędnej zwłoki działań w kierunku zastosowania wobec osób wskazanych w zawiadomieniu izolacyjnych środków zapobiegawczych w postaci aresztu tymczasowego.

Jednocześnie wnoszę o nieprzesłuchiwanie mnie na okoliczność składanego pisemnie zawiadomienia, w związku faktem, że powołane w zawiadomieniu informacje pochodzą ze źródeł powszechnie dostępnych.

Marcin Romanowski