Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa

Na podstawie art. 304 § 1 k.p.k., działając jako obywatel Rzeczypospolitej Polskiej oraz poseł na Sejm z Lubelszczyzny, zawiadamiam o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez:

byłego Ministra Sprawiedliwości Adama Bodnara, Ministra Sprawiedliwości Waldemara Żurka, podającą się za Rzecznika Dyscyplinarnego Sądów Powszechnych Joannę Raczkowską, innych funkcjonariuszy publicznych oraz inne osoby, które w celu osiągnięcia korzyści majątkowych i osobistych, działając wspólnie i w porozumieniu w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, dopuściły się szeregu działań polegających na pozbawieniu możliwości wykonywania obowiązków przez Rzecznika Dyscyplinarnego Sądów Powszechnych oraz jego zastępców oraz zastępców działających przy sądach apelacyjnych i okręgowych oraz powoływania na obsadzone stanowiska nowych ich piastunów – z rażącym naruszeniem ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych,

tj. o czyn z art. 231  § 1 i 2 k.k. oraz z art. 258 k.k.

podających się za Rzeczników Dyscyplinarnych Sądów Powszechnych Mariusza Ulmana, Joannę Raczkowską oraz zastępców: Tomasza Ładnego i Grzegorza Kasickiego, a także Grzegorza Gąciarka oraz innych podających się za rzeczników działających przy sądach apelacyjnych i okręgowych, którzy w celu osiągnięcia korzyści majątkowych i osobistych, działając wspólnie i w porozumieniu w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, podają się za Rzecznika Dyscyplinarnego lub jego zastępcę i wykonują czynność związane z tymi funkcjami,

tj. o czyn z art. 231  § 1 i 2 k.k., art. 227 k.k. oraz z art. 258 k.k.

byłego Ministra Sprawiedliwości Adama Bodnara, sekretarza stanu Arkadiusza Myrchę oraz powoływanych przez nich rzeczników ad hoc w związku z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania karnego w zakresie upoważnienia do powoływania rzeczników oraz w związku ze zignorowaniem postanowienia zabezpieczającego Trybunału Konstytucyjnego z 9 stycznia 2025 roku (sygn. K 16/24) nakazującego zaprzestanie powoływania i wstrzymanie działalności rzeczników ad hoc,

tj. o czyn z art. 231  § 1 i 2 k.k., art. 227 k.k. oraz z art. 258 k.k.

Uzasadnienie

Pomimo braku podstaw prawnych w ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych, 4 kwietnia 2025 roku ówczesny Minister Sprawiedliwości Adam Bodnar poinformował o rzekomym odwołaniu jednego z dwóch zastępców rzecznika, sędziego Przemysława Radzika. Wkrótce, 25 kwietnia 2025 r. analogiczną decyzję podjął w stosunku do samego rzecznika sędziego Piotra Schaba. Drugiego zastępcę rzecznika, sędziego Michała Lasotę, odwołał nowy Minister Sprawiedliwości Waldemar Żurek 31 lipca 2025 roku. Podająca się za Rzecznika Joanna Raczkowska we wrześniu 2025 roku rozpoczęła procedurę odwoływania zastępców rzeczników przy sądach apelacyjnych i okręgowych mimo braku podstaw prawnych. Jednocześnie zarówno Adam Bodnar, jak i później Waldemar Żurek, dokonywali „powołań” Rzecznika i jego zastępców, a podająca się za Rzecznika Joanna Raczkowska – zastępców przy sądach apelacyjnych i okręgowych, – na zajęte przez legalnych rzeczników stanowiska.

Wskazane działania wypełniają znamiona przestępstw określonych w art. 231 § 2 k.k. – nadużycie władzy przez funkcjonariusza publicznego działającego na szkodę interesu publicznego w celu osiągnięcia korzyści osobistej lub materialnej oraz art. 258 § 1 k.k. – udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw. Z kolejny przyjmowanie funkcji i wykonywanie czynności Rzecznika i jego zastępców – w tym w przypadku zastępców przy sądach apelacyjnych i okręgowych od osoby nieuprawnionej – dodatkowo wypełnia znamiona czynu zabronionego z art. 227 k.k.

Efektywne i wolne od środowiskowych uwarunkowań funkcjonowanie systemu odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów jest jednym z istotnych elementów poprawnego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Przez wiele lat, podobnie jak w pozostałych obszarach sądownictwa, panował w tym zakresie przed 2017 rokiem system całkowicie kastowy, umacniający jurystokrację. Ta praktycznie absolutna, odporna na wyrażaną w wyborach wolę narodu – Suwerena – władza wąskiej oligarchii sędziowskiej, w Polsce dodatkowo pełniła funkcje ochrony interesów postkomunistycznej nomenklatury, o czym świadczy chociażby fakt, że praktycznie nie doszło do symbolicznego chociaż ukarania sędziów wysługujących się przed 1989 roku totalitarnej władzy.

Kluczową rolę w systemie odpowiedzialności dyscyplinarnej pełnią rzecznicy dyscyplinarni sędziów sądów powszechnych, którzy są oskarżycielami przed sądami dyscyplinarnymi. Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych oraz jego dwóch zastępców powoływani są przez Ministra Sprawiedliwości na czteroletnią kadencję spośród sędziów sądów powszechnych. Ustawa nie przewiduje możliwości ich odwołania. Działają oni niezależnie w zakresie prowadzonych postępowań, a ich zadania obejmują podejmowanie czynności wyjaśniających, wszczynanie postępowań dyscyplinarnych, przedstawianie zarzutów oraz popieranie oskarżenia przed sądem dyscyplinarnym.

Przy sądach apelacyjnych i okręgowych działają ponadto zastępcy rzecznika dyscyplinarnego, powoływani przez Rzecznika głównego spośród sędziów tych sądów, również na czteroletnią kadencję. Zgodnie z art. 112 § 8 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, kadencja zastępcy rzecznika dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym lub przy sądzie okręgowym wygasa przed jej upływem w przypadku: 1) rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego; 2) przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku; 3) przeniesienia sędziego na inne stanowisko sędziowskie poza obszarem właściwości odpowiednio sądu apelacyjnego lub okręgowego lub delegowania go poza ten obszar na podstawie art. 77 oraz 4) przyjęcia przez Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych złożonej przez sędziego rezygnacji z funkcji zastępcy rzecznika.

Administracyjne wsparcie pracy rzecznika i jego zastępców zapewnia Krajowa Rada Sądownictwa poprzez swoje biuro. Ustawa przewiduje również możliwość powołania tzw. rzeczników dyscyplinarnych ad hoc, którzy mogą być wyznaczeni przez Ministra Sprawiedliwości w konkretnej sprawie dotyczącej sędziego sądu powszechnego (Art. 112b).

System odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów sądów powszechnych stanowi więc rozbudowaną strukturę, łączącą w sobie elementy samorządności sędziowskiej i nadzoru ze strony władzy wykonawczej oraz Krajowej Rady Sądownictwa. Z jednej strony gwarantuje on ochronę niezawisłości sędziów poprzez wieloinstancyjność i formalną niezależność organów orzekających, z drugiej zaś – umożliwia skuteczne reagowanie na przypadki nadużyć, zaniedbań czy działań naruszających godność urzędu sędziowskiego. Rzecznicy dyscyplinarni stanowią w tej strukturze kluczowe ogniwo – inicjują postępowania i dbają o to, by odpowiedzialność dyscyplinarna sędziów była realizowana zgodnie z zasadami praworządności, a odpowiednia izba Sądu Najwyższego ma zapewniać niezależny i ostateczny nadzór judykacyjny nad tym postępowaniem.

Aktualny Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych, sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie Piotr Schab, został powołany w czerwcu 2022 roku na czteroletnią kadencję przez ówczesnego Ministra Sprawiedliwości Zbigniew Ziobro. Który powołał wówczas również dwóch zastępców rzecznika: sędziów Przemysława Radzika i Michała Lasotę.

Początkowo w celu uzyskania politycznej kontroli nad obszarem odpowiedzialności dyscyplinarnej Minister Sprawiedliwości Adam Bodnar wykorzystywał instytucję rzeczników ad hoc. Czynił to w celu przejmowania przez zaufanych rzeczników w celu ich umarzania spraw dyscyplinarnych, prowadzonych przeciwko związanym z obecną władzą sędziom oraz bezzasadnego wszczynania postepowań przeciwko sędziom nie ulegającym naciskom politycznym ze strony władzy wykonawczej. Oprócz zasadniczych wątpliwości konstytucyjnych co do tych działań Ministra Sprawiedliwości, w całym procesie doszło do poważnych nieprawidłowości formalnych, powodujących wadliwość powołań i działań rzeczników ad hoc, w przykładowo: powołań dokonał z upoważnienia Adama Bodnara wiceminister sprawiedliwości Arkadiusz Myrcha (będący jednocześnie posłem Platformy Obywatelskiej) w sytuacji, kiedy zgodnie ze stałą linią orzecznictwa Sądu Najwyższego jest to wyłączna osobista kompetencja Ministra Sprawiedliwości. Dodatkowo dokumenty były podpisywane elektronicznie, a zatem w formie nie przewidzianej przez kodeks postepowania karnego, który w tych sprawach znajdował zastosowanie, a który – w przeciwieństwie do procedury cywilnej czy administracyjnej wymaga tradycyjnej formy pisemnej. Dodatkowo, w związku z naużywaniem instytucji rzeczników ad hoc przez władze wykonawczą, 23 kwietnia 2024 r. Krajowa Rada Sądownictwa skierowała do Trybunału Konstytucyjnego wniosek (sygn. K 16/24) o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisów przyznających ministrowi sprawiedliwości możliwość ich powoływania „ad hoc” i ingerowania w ten sposób w prowadzone postępowania dyscyplinarne, jako naruszając konstytucyjne zasady niezależności sądów, niezawisłości sędziów oraz trójpodziału władzy. Mimo postanowienia zabezpieczającego z 9 stycznia 2025 r., którym Trybunał Konstytucyjny zawiesił stosowanie zakwestionowanych przepisów dotyczących rzeczników ad hoc oraz wstrzymał dalsze ich powoływanie i działanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty,  Minister Sprawiedliwości oraz powołani przez niego rzecznicy ad hoc nie zastosowali się do jego treści – nadal powoływano nowych rzeczników ad hoc, a już wcześniej powołani kontynuowali czynności w prowadzonych postępowaniach (w tym nie zwrócono siła zabranych z siedziby KRS 3 lipca 2024 roku akt postępowań dyscyplinarnych), dopuszczając się tym samym naruszenia Konstytucji i wypełniając znamiona z art. 227 k.k., art. 231 kodeksu karnego oraz 258 k.k.

Do eskalacji bezprawnych działań doszło ostatecznie 4 kwietnia 2025 roku, kiedy to ówczesny Minister Sprawiedliwości Adam Bodnar poinformował o odwołaniu jednego z dwóch zastępców rzecznika, sędziego Przemysława Radzika. Wkrótce, 25 kwietnia 2025 r. analogiczną decyzję podjął w stosunku do samego rzecznika sędziego Piotra Schaba. Drugiego zastępcę rzecznika, sędziego Michała Lasotę, odwołał nowy Minister Sprawiedliwości Waldemar Żurek 31 lipca 2025 roku.

Należy zauważyć, że żaden z przepisów Prawa o ustroju sądów powszechnych nie przewiduje uprawnienia Ministra Sprawiedliwości ani jakiegokolwiek innego organu państwa, w tym w szczególności organu władzy wykonawczej, do odwołania rzecznika czy jego zastępców przez upływem ich kadencji. Decyzje o odwołaniu rzecznika i jego zastępców zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie bowiem z art. 112 § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, „Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych oraz dwóch Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych powołuje Minister Sprawiedliwości na czteroletnią kadencję.” Przepis ten wprost ustanawia nieprzerywalny charakter tej kadencji, nie przewidując żadnego trybu wcześniejszego odwołania. Brak takiej możliwości nie jest przeoczeniem ustawodawcy, lecz świadomym rozwiązaniem mającym na celu zapewnienie niezależności rzeczników od bieżących decyzji politycznych i ochronę ich przed arbitralną ingerencją ministra.

Ministerstwo Sprawiedliwości, nie dysponując żadną podstawą ustawową, uznało jednak, że art. 112 § 3 zawiera rzekomą „lukę prawną”, która miałaby naruszać standardy konstytucyjne i wymagać „naprawczej” interpretacji czy wnioskowania prawniczego. W ocenie resortu, jeżeli nie istnieje wyraźny przepis dopuszczający odwołanie rzecznika dyscyplinarnego, a pojawia się – wedle uznania ministra – ważna przyczyna, to należy przyjąć, że kompetencja do odwołania przysługuje temu samemu organowi, który dokonał powołania. Taka wykładnia – nieznajdująca żadnego oparcia w przepisach – jest w oczywisty sposób sprzeczna z zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), zgodnie z którą organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Brak uprawnienia ministra do odwołania rzeczników dyscyplinarnych, chronionych zasadą kadencyjności, nie jest bowiem luką, ale stanowi celowy zabieg ustawodawcy, zabezpieczający w ten sposób władzę sądowniczą przed nieuzasadnionym, arbitralnym wpływem władzy wykonawczej – wpływem o charakterze politycznym, naruszającym niezawisłość sędziowską. Nawet w przypadku istnienia luki prawnej (co jednak w tym wypadku nie miało miejsca), tego typu luka konstrukcyjna, zgodnie z powszechnie przyjętym kanonem egzegezy tekstów prawnych i zasadami ustrojowymi, nie może być wypełniona przez zabiegi inferencyjne, tylko przez inicjatywę ustawodawczą i zmianę prawa. Nie można bowiem domniemywać kompetencji organu władzy wykonawczej i wyprowadzać ich w toku wykładni czy wnioskowań prawniczych. Potwierdził to paradoksalnie sam Minister Sprawiedliwości, przygotowując stosowny projekt zmian ustawowych, który jednak nie ma szans na stanie się obowiązującym prawem, ze względu na sprzeciw Prezydenta oraz brak wystarczającej większości w Sejmie, aby obalić jego weto w procesie legislacyjnym.

Uznanie przez ministra, że samodzielnie może usunąć funkcjonariusza powołanego na czas określony, jedynie na podstawie własnej, nieweryfikowalnej interpretacji systemowej czy błędnego wnioskowania, stanowi nie tylko naruszenie ustawy, ale także uderza w fundamenty niezależności instytucji dyscyplinarnych w sądownictwie. Tego rodzaju arbitralne działania podważają podstawy praworządności i potwierdzają, że obecna większość rządowa jest gotowa łamać prawo, byle podporządkować sobie kolejne elementy wymiaru sprawiedliwości.

Jednocześnie 16 lipca 2025 roku Minister Sprawiedliwości Adam Bodnar w miejsce rzekomo „odwołanego” Piotra Schaba powołał Mariusza Ulmana na stanowisko rzecznika oraz Tomasza Ładnego na stanowisko jego zastępcy. Na początku września 2025 r. Mariusz Ulman zrezygnował z pełnienia funkcji, w jego miejsce nowy Minister Sprawiedliwości Waldemar Żurek 16 września 2025 r. „powołał” Joannę Raczkowską, a w dniu 18 września 2025 r. na drugiego zastępcę Grzegorza Kasickiego (obok wcześniej „powołanego” Tomasza Ładnego).

Należy podkreślić, że przedmiotowe działania Ministrów Sprawiedliwości spotkały się z brakiem akceptacji ze strony Sądu Najwyższego. Rzekomo „odwołani” rzecznicy regularnie występują w sprawach dyscyplinarnych przed Sądem Najwyższym, który akceptuje ich ustawowy status i nie uznaje „odwołań” dokonanych przez ministrów Adama Bodnara i Waldemara Żurka.

Dodatkowo, nielegalnie ustanowiona we wrześniu 2025 roku rzecznik dyscyplinarna Joanna Raczkowska rozpoczęła nie przewidziane również przez ustawę procedury skracania kadencji rzeczników dyscyplinarnych przy sądach okręgowych i apelacyjnych, co stanowi kontynuację nielegalnych działań, np. przy Sądzie Apelacyjnym w Warszawie „powołany” na zastępcę rzecznika został Piotr Gąciarek.

Kwalifikacja prawna z art. 231 k.k.

Odwołanie Rzecznika oraz jego zastępców bez podstawy prawnej oraz powoływanie i podejmowanie czynności rzeczników ad hoc wbrew postanowieniu zabezpieczającemu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 stycznia 2025 r., stanowi świadome i rażące przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza publicznego, działającego na szkodę interesu publicznego (bezprawna ingerencja w niezależność systemu postepowania dyscyplinarnego, destabilizacja wymiaru sprawiedliwości) oraz interesu prywatnego odwoływanych bez podstawy prawnej sędziów (bezprawne pozbawienie ich funkcji i godności urzędowych).

W zakresie naruszenia z art. 231 § 1 i 2 k.k. należy zauważyć, że przepis ten stanowi, iż funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Z kolei zgodnie z §  2, jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Przepisy te zatem jasno mają na celu zapewnienie właściwego działania instytucji publicznych i państwowych, a także osób w nich pracujących – pełniących urząd funkcjonariusza publicznego. Powyższe pojęcie określa art. 115 § 13 k.k. – zaś stosownie z art. 115 § 13 pkt 4 k.k. funkcjonariuszem publicznym jest zarówno Minister Sprawiedliwości, jak i inne osoby wykonujące zadania w urzędzie obsługującym ministra, z zakresu polityki kadrowej w kierownictwach sądów powszechnych oraz sędziowie „powoływani” na zajęte stanowiska Rzecznika i jego zastepców. Z tego względu strona podmiotowa powyższego czynu została wypełniona.

Stroną sprawczą natomiast jest albo „przekroczenie uprawnień”, albo „niedopełnienie obowiązków”. To pierwsze pojęcie polega na tym, że „podjęte przez sprawcę działanie nie wchodziło w zakres jego kompetencji, lub było podjęte w ramach uprawnień, ale niezgodnie z przepisami prawa, statutem czy ciążącymi na funkcjonariuszu publicznym obowiązkami.(…) konieczne jest także działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego przy czym nie może to być szkoda iluzoryczna” (tak wyrok SN z dnia 17 lipca 2008 roku, WA 24/08, OSNwSK 2008/1, poz. 1510). Drugie zaś działanie – niedopełnienie obowiązków – „obejmuje zarówno zaniechanie podjęcia nałożonego na funkcjonariusza publicznego obowiązku, jak i niewłaściwe jego wykonanie” (tak J. Giezek, Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Warszawa 2021.).

Dla prawnokarnej oceny działania funkcjonariusza publicznego istotne jest także, czy zachowanie to stanowi dla podmiotu prywatnego lub publicznego zagrożenie szkodą lub stanowi w istocie taką szkodę. W tym zakresie przyjmowane jest, że „działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego oznacza poważne i konkretne prawdopodobieństwo (niebezpieczeństwo) powstania szkody w chronionych interesach lub dobrach jednostki. Przyjmuje się, że głównie chodzi tu o pożytek, korzyść, niemniej sama szkoda rozumiana jest w doktrynie karnistycznej szeroko” (J. Giezek, tamże).

Jak wskazuje się w doktrynie, art. 231 § 1, 2 i 3 k.k. penalizuje tzw. przestępstwo nadużycia władzy (zaufania) przez funkcjonariusza publicznego w następstwie przekroczenia przez niego uprawnień lub niedopełnienia obowiązków i działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Przedmiotem jego ochrony jest prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowej i samorządu terytorialnego i związany z tym autorytet władzy publicznej. (…) Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza podejmowanie działań z poszanowaniem wyrażonych w niej wartości, w sposób, który nie podważa zasad ustrojowych państwa. W tym kontekście należy zgodzić się z poglądem, że Konstytucja RP stanowi źródło ciążących na funkcjonariuszu publicznym obowiązków nie tylko o charakterze ogólnym, ale i szczególnym. (…) (P. Zakrzewski [w:] Kodeks karny. Komentarz, red. J. Majewski, Warszawa 2024, art. 231).

Zauważyć przy tym należy, że znamię „działania na szkodę interesu publicznego lub prywatnego” nie stanowi skutku zachowania się sprawcy, nawet w postaci konkretnego narażenia określonego interesu na niebezpieczeństwo. Jest to cecha samego zachowania sprawczego. Oznacza merytoryczne powiązanie naruszenia norm kompetencyjnych z abstrakcyjną możliwością wystąpienia szkody w prawnie chronionym interesie publicznym lub prywatnym. Dla wykazania realizacji znamion przedmiotowych z art. 231 § 1 k.k. konieczne jest ustalenie, że prawo udzielało ochrony interesowi publicznemu lub prywatnemu, a naruszone przez funkcjonariusza normy prawne współkształtowały zakres tej ochrony (Majewski Jarosław (red.), Kodeks karny. Komentarz WKP 2024).   W przypadku przestępstwa z art. 231 k.k. przedmiotem ochrony jest prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowej i związany z tym autorytet władzy publicznej (A. Barczak-Oplustil, M. Iwański [w:] Kodeks karny. Część szczególna, t. II, cz. II., red. W. Wróbel, A. Zoll, LEX 2017, art. 231, teza 2).

W realiach przedmiotowej sprawy osoby odjęte niniejszym zawiadomieniem, tj. Minister Sprawiedliwości oraz inne osoby, w tym w pierwszej kolejności sędziowie obejmujący funkcje Rzecznika oraz jego zastępców mimo braku skutecznego odwołania poprzedników – swoim zachowaniem wypełniły znamiona przestępstwa z art. 231 § 2 k.k.. W szczególności zauważyć trzeba, że podejmowanie czynności w stosunku do Rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępców mimo braku podstaw prawnych stanowi nadużycie uprawnień funkcjonariusza publicznego.

Nie ma wątpliwości co do tego, że ww. osoby są funkcjonariuszami publicznymi i dopuściły się czynu zabronionego w związku z zajmowanym stanowiskiem. Bez wątpienia ww. osoby podejmując czynności do których nie były uprawnione – oraz podejmując działania sprzeczne z prawem, działały na szkodę interesu publicznego polegającego na prawidłowym funkcjonowaniu instytucji jakimi zgodnie z konstytucją RP są sądy, będące w myśl art. 173 Konstytucji władzą odrębną i niezależną od innych władz. Sądy powszechne sprawują obok innych sądów wymiar sprawiedliwości (art. 175), wydając wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można również pominąć faktu, iż podjęte bezprawne działania godziły bezpośrednio w interes prywatny legalnego Rzecznika dyscyplinarnego oraz jego zastępców, poprzez usiłowanie sztucznego kreowania ich negatywnego obrazu w opinii publicznej.

W kontekście działania ww. grupy nie budzi też wątpliwości wypełnienie przesłanki działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i osobistej, w szczególności w postaci korzyści majątkowych dla osób mających zastąpić nielegalnie odwołanych Rzecznika oraz jego zastępców oraz korzyści osobistych w postaci wsparcia politycznego, a także ich ekspektatyw.

Kwalifikacja udziału w zorganizowanej grupie przestępczej

Kwalifikacja z art. 258 k.k. jest zasadna zważywszy na skalę i powtarzalność tych działań w różnych sądach w kraju, jak również na fakt, że miały one charakter skoordynowany i były prowadzone z wykorzystaniem narzędzi prawnych i organizacyjnych przeznaczonych do prowadzenia polityki personalnej przez resort sprawiedliwości, a realizowane były przez grupę składająca się więcej niż z trzech osób działających wspólnie i w porozumieniu, a których celem było systemowe naruszanie prawa, w tym eliminacja niewygodnych sędziów, podporządkowanie sądów egzekutywie oraz zastraszenie środowiska sędziowskiego.

Zorganizowany charakter tej grupy wynika z jej struktury (wykorzystywanie formuły działania resortu sprawiedliwości) i celów (systemowe podporządkowanie sądownictwa i łamanie prawa na poziomie ustawowym i Konstytucyjnym).

W zakresie kwalifikacji prawnej zachowania Ministra Sprawiedliwości oraz innych osób z art. 258 § 1 kk, tj. podejrzenia popełnienia przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej wskazać należy, że zgodnie z doktryną i orzecznictwem „zorganizowaną grupę przestępczą tworzą co najmniej trzy osoby, których celem jest popełnienie określonych przestępstw lub też ogólnie popełnianie przestępstw o luźnym związku, m.in. bez stałych ról, w każdym razie określenie ról poszczególnych członków musi charakteryzować się wyższym stopniem konkretyzacji niż przy zwykłym współsprawstwie” (Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2024, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 25.03.1999 r., II AKa 45/99, OSA 2000/2, poz. 15).

Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z 23.07.2002 r., II AKa 148/01, Prok. i Pr.-wkł. 2003/4, poz. 20, zauważył że: „Pomocne w ustaleniu treści pojęcia „zorganizowana grupa przestępcza” mogą być także oceny dokonywane z punktu widzenia psychologicznego (powiązania między członkami grupy, wzajemna pomoc, ochrona, jednoczący cel zdobywania środków na utrzymanie, alkohol i rozrywki, jak też na działalność przestępczą), jak i socjologicznego (zbiorowość wyznająca wspólne wartości, zachowująca odrębność od społeczeństwa i jego struktur)”. Zasadny jest pogląd Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, wyrażony w wyroku z 23.11.2017 r., II AKa 173/17, LEX nr 2437818, mówiący, że: „Do przypisania przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. nie jest nawet konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących, mechanizmów funkcjonowania. Wystarczy tylko gotowość sprawcy do spełnienia zadań służących tej grupie”; podobnie Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z 16.11.2017 r., II AKa 178/17, LEX nr 2437805 wskazał, że zorganizowana grupa przestępcza „Może zaś funkcjonować na zasadzie dobrowolnego udziału w niej jej członków, musi przy tym łączyć ich chęć popełnienia przestępstw jak i gotowość do takich działań na rzecz grupy” (też wyrok Sądu Apelacyjnego  w Poznaniu z 12.11.2020 r., II AKa 217/18, LEX nr 3104650, oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 11.02.2021 r., IV KK 567/20, LEX nr 3156197) (Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2024).

Nie budzi też wątpliwości pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z 7.10.2016 r., II KK 136/16, LEX nr 2147280: „Zakwalifikowanie zachowania sprawcy z art. 258 § 1 k.k. nie powoduje pochłonięcia przez ten przepis przestępstw popełnionych przez sprawcę w trakcie jego przynależności do związku albo zorganizowanej grupy i stanowiących realizację ich celu. Za przestępstwa takie sprawca powinien odpowiadać niezależnie od odpowiedzialności za przestępstwo określone w art. 258 § 1 k.k.” (Mozgawa Marek (red.), Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2024).

Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na wysokie prawdopodobieństwo spełnienia wszystkich opisanych powyżej przesłanek udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstw. Osoby odjęte niniejszym zawiadomieniem, tj. Minister Sprawiedliwości z innymi osobami – swoim zachowaniem wypełniły znamiona przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.. Minister Sprawiedliwości wraz z grupą osób (tj. działając wspólnie z nieustalonymi funkcjonariuszami publicznymi, zarówno wyznaczającymi kierunki przestępczych działań, jak i je realizującymi oraz innymi osobami), wykonujących czynności przy braku podstaw prawnych, liczyła powyżej trzech osób, wszystkie te osoby łączyła niechęć do niezależności sądów oraz interesu publicznego w postaci bezstronnego i efektywnego wymiaru odpowiedzialności dyscyplinarnej w sądach powszechnych. Wszystkie te osoby były gotowe zrealizować polecenia politycznych zwierzchników, godząc się tym samym na przekroczenie uprawnień. Grupa posiadała swoją strukturę, której szkielet wykonawczy stanowił początkowo Adam Bodnar, następnie Waldemar Żurek, inne osoby wykorzystujące stanowiska w strukturze Ministerstwa oraz obejmujące z naruszeniem przepisów ustawy funkcje Rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępców, do wykonywania nielegalnych działań w celu osiągania korzyści osobistych i materialnych, co potwierdza zasadność kwalifikacji z art. 258 k.k.

Wnioski

W związku z powyższym wnoszę o wszczęcie postępowania przygotowawczego w sprawie, a mając na względzie wysokie zagrożenie karą oraz oczywistą w tej sprawie obawę mataczenia, wnoszę również o podjęcie bez zbędnej zwłoki działań w kierunku zastosowania wobec osób wskazanych w zawiadomieniu izolacyjnych środków zapobiegawczych w postaci aresztu tymczasowego.

Jednocześnie wnoszę o nieprzesłuchiwanie mnie w charakterze świadka – w związku z faktem objęcia mnie ochroną prawną w Republice Węgierskiej ze względu na prześladowania polityczne dokonywane przez marionetkowy administrację w Warszawie, w tym przez objętego niniejszym zawiadomieniem urzędującego Ministra Sprawiedliwości Prokuratora Generalnego. Wniosek ten motywuję również faktem, że materiał dowodowy stanowią informacje i dokumenty dostępne powszechnie lub urzędowo, a będące w dyspozycji Ministerstwa Sprawiedliwości.