Budapeszt, 5 czerwca 2025 roku

Marcin Romanowski

Poseł na Sejm

Ul. Kościuszki 11

23-400 Biłgoraj

Adam Bodnar

Prokurator Generalny

Al. Ujazdowskie 11

Warszawa

ZAWIADOMIENIE O PODEJRZENIU POPEŁNIENIA PRZESTĘPSTWA

Na podstawie art. 304 § 1 k.p.k. niniejszym zawiadamiam o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności:

Donalda Tuska – Prezesa Rady Ministrów, Tomasza Siemoniaka – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Radosława Sikorskiego – Ministra Spraw Zagranicznych oraz innych nieustalonych wysokich funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialnych za decyzje w zakresie przyjmowania nielegalnie wydalanych z Niemiec cudzoziemców,

polegających na tym, że mając świadomość nielegalności działań władz Republiki Federalnej Niemiec, zaniechali przeciwdziałania przyjmowania migrantów do Polski, czym dopuścili się

przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. poprzez niedopełnienie obowiązków w celu osiągnięcia korzyści osobistych w postaci zapewnienia sobie politycznego wsparcia oraz przestępstwa z art. 129 k.k. poprzez działanie na szkodę interesu Rzeczypospolitej Polskiej w relacjach z obcym państwem.

Uzasadnienie

W okresie od początku 2024 r. do co najmniej maja 2025 r. władze niemieckie, za pośrednictwem Federalnej Policji, przekazały do Polski – z pominięciem procedury przewidzianej w rozporządzeniu Dublin III – ponad 10 000 migrantów, którzy wyrazili wolę ubiegania się o azyl na terytorium Niemiec. Jak wskazują publicznie dostępne wypowiedzi ekspertów z Polski i Niemiec, nie można było mieć wątpliwości, że przedmiotowe działania dokonywane były z naruszeniem prawa. Nawet Andreas Roßkopf, przewodniczący sekcji policji federalnej w Związku Policji (GdP), oświadczył: „Od samego początku mówiliśmy, że obecnie wprowadzone procedury zawracania osób ubiegających się o azyl i ochronę są prawnie bardzo kontrowersyjne” (zeit.de, Gericht stoppt Zurückweisungen von Asylbewerbern hinter der Grenze, 2.06.2025).

W dniu 2 czerwca 2025 r. Verwaltungsgericht Berlin (sygn. VG 6 L 191/25 i in.) orzekł, że takie zawracanie cudzoziemców, którzy na terytorium Niemiec zgłaszają chęć ubiegania się o ochronę międzynarodową, stanowi rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej. Federalna Policja nie miała prawa zawracać migrantów bez uprzedniego przeprowadzenia procedury Dublin, a powoływanie się na art. 72 TFUE zostało uznane za bezpodstawne z powodu braku rzeczywistego zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Mimo tego, że Minister Tomasz Siemoniak publicznie potwierdził nielegalność działań strony niemieckiej, władze RP kontynuowały przyjmowanie migrantów, nie podejmując żadnych działań ochronnych.

W przedmiotowej sprawie zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa z  art. 231 § 1 i 2 k.k. – niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza publicznego

Funkcjonariusze publiczni, posiadając wiedzę o nielegalności działań niemieckich organów i świadomie godząc się na ich kontynuację, nie dopełnili obowiązku przeciwdziałania naruszeniom prawa oraz ochrony interesu publicznego. Ich zaniechanie skutkowało znacznymi kosztami dla budżetu państwa oraz stworzyło zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego.

Działania te motywowane były politycznie. W zamian za przyjęcie de facto nielegalnego mechanizmu relokacyjnego i wywiązywanie się z oczekiwań Berlina, rząd Donalda Tuska, zainstalowany w Polsce dzięki politycznemu i finansowemu wsparciu zagranicznych podmiotów, w tym obywateli niemieckich, poprzez opisane w niniejszym zawiadomieniu działania spłacał zaciągnięte wbrew interesowi narodowemu zobowiązania wobec niemieckich mocodawców oraz działał w celu zapewnienia sobie politycznego i finansowego wsparcia w przyszłości. Korzyść ta ma zatem charakter osobisty i partyjny, a jej celem było utrzymanie się przy władzy i pozyskanie aprobaty zagranicznej dla administracji tzw. Koalicji 13 grudnia, również na przyszłość.

Należy również ocenić, czy nielegalne przekraczanie granicy przez tysiące cudzoziemców, bez wystarczających procedur weryfikacyjnych, zdrowotnych czy bezpieczeństwa wewnętrznego, nie stwarzało realnego zagrożenia epidemiologicznego i kryminogennego. Przekroczyło to standardy dopuszczalnego ryzyka i powinno być ocenione jako sprowadzenie powszechnego niebezpieczeństwa zgodnie z art. 165 § 1 pkt 1 k.k.

Osoby upoważnione do prowadzenia oficjalnych relacji z rządem Republiki Federalnej Niemiec (Prezes Rady Ministrów, Minister Spraw Wewnętrznych, inni wysocy urzędnicy MSWiA oraz MSZ) świadomie zawarły ustne lub nieformalne porozumienia, które miały na celu ułatwienie stronie niemieckiej pozbycia się odpowiedzialności za rozpoznawanie wniosków azylowych cudzoziemców poprzez ich nielegalne zawracanie do Polski, z naruszeniem procedury Dublin III.

Działania te były sprzeczne z interesem Rzeczypospolitej Polskiej i godziły w jej suwerenność oraz bezpieczeństwo wewnętrzne. Miały charakter politycznego handlu interesem państwa w zamian za wsparcie zagranicznych instytucji. Tego rodzaju nadużycie mandatu przedstawicielskiego w stosunkach z innym państwem stanowi przestępstwo zdrady dyplomatycznej w rozumieniu art. 129 k.k.

Wyjątkowa szkodliwość opisanych czynów opiera się również na ocenieni skutków finansowych tych działań. Szacunkowy koszt utrzymania jednego migranta w Polsce to ok. 900 zł miesięcznie. Dla 10 000 osób koszt roczny wynosi około 108 mln zł. Kwota ta nie obejmuje kosztów administracyjnych, służb zdrowia, edukacji, tłumaczeń czy postępowań sądowych.

W związku z powyższym, wnoszę o wszczęcie postępowania przygotowawczego w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 i 2 k.k., art. 165 § 1 pkt 1 k.k. oraz art. 129 k.k. przez wskazanych i dotąd nieustalonych funkcjonariuszy publicznych.

W szczególności wnoszę o:

• zabezpieczenie korespondencji dyplomatycznej pomiędzy MSWiA, KPRM a rządem RFN,
• przesłuchanie urzędników MSWiA i MSZ oraz agend podległych i nadzorowanych odpowiedzialnych za współpracę transgraniczną,
• analizę koordynacji politycznej pomiędzy przyjmowaniem migrantów a procesem wsparcia ze strony urzędników UE oraz polityków szczebla europejskiego, w tym Ursuli von der Leyen oraz Manfreda Webera
• ocenę skutków prawnych i budżetowych nielegalnego przyjęcia procedury relokacyjnej.

W związku z faktem, że ww. informacje pochodzą wyłącznie ze źródeł publicznie dostępnych, wnoszę o odstąpienie od przesłuchania mnie w charakterze świadka.

Z poważaniem,

Marcin Romanowski, poseł na Sejm RP